BN Setting The Minimum Monthly Wage Of RM900 In Peninsular Malaysia And RM800 In Sabah And Sarawak Is Not The Right Thing To Do Is Wrong As It Is Below The Poverty Line Indicator(PLI) For Sabah & Sarawak.

Prime Minister Dato’ Sri Najib Tun Razak’s announcement of a floor wage for the private sector at RM900 per month for workers in the Peninsular and RM800 per month for those in Sabah and Sarawak as the “right thing to do”, is wrong as it is blow the poverty line for Sabah & Sarawak. Whilst DAP agrees with Najib that getting the correct balance between guaranteeing workers a decent wage and employers’ needs, BN must have lost it sense of balance to fix the minimum monthly wage below the PLI of RM830 per month for Sarawak and RM960 per month for Sabah.(9th Malaysia Plan)

Najib should sack his senior economic advisors if he still believes that the minimum monthly wage had considered factors proposed by the World Bank such as cost of living, the poverty line index and unemployment rate. With productivity rising by 6.7 per cent annually but real wages going up by just 2.6 per cent each year, BN’s proposed minimum monthly wage is grossly insufficient as it is lower than Pakatan Rakyat’s RM 1,100 minimum take-home pay every month, which is inclusive of all fixed allowances but excluding over-time payments.

BN Federal Government’s minimum monthly wage of RM 900 in Peninsular Malaysia and RM 800 in Sabah and Sarawak is insufficient as it is not only discriminatory against workers but demonstrates a glaring lack of commitment by BN to reduce poverty when it is far below the poverty line for East Malaysia.

This is becase the cost of living in Sabah and Sarawak is much higher compared to the Peninsular, which has a PLI of RM720 per month. In other words, even if the RM800 per month minimum wage is implemented in Sabah and Sarawak, it will still be far below the PLI as defined by the Malaysian Government.

In addition to the proposed PR minimum wage of RM1,100 that will be able to meet the basic needs of workers across the country, we must also be aware that Malaysia is fast-becoming an indebted nation where families spend everything and beyond what they earn. For example, Bank Negara’s Annual Report 2010 revealed that Malaysia’s household debt at the end of 2010 was RM 581 billion or 76 per cent of GDP, thus giving us the dubious honour of having the second-highest level of household debt in Asia, after South Korea.

In addition, the Malaysian household debt service ratio stood at 47.8 per cent in 2010, meaning that nearly half of the average family’s income goes to repaying debts. As a rule, banks would not lend money to those whose total servicing of loans exceeded one third of their income. In other words, we are spiralling into an indebted nation.

Thus, even a minimum wage is not enough without two important considerations. Firstly, the minimum wage quantum must be indexed to the Consumer Price Index, so that it is adjusted with the rate of inflation. This will ensure that standard of living and quality of life will be protected and maintained.

Secondly, increasing the livelihood of Malaysians also requires an holistic economic strategy that is targetted at raising disposable income. In other words, we need to put more money into people’s pockets. However, this cannot be done just by setting a minimum wage. In the larger picture, we have to address the influx of unskilled foreign workers and their wage-suppressing effect, upgrade skills and productivity of our local workforce and also increase the participation of women in the workforce.

Besides that, the government must also invest in key sectors such as public transport, housing and healthcare. If cost of living is lower, disposable income will automatically increase. This concept is very simple – if it costs less to commute, buy a house and pay medical bills, then everyone will have more money. Imagine if every Malaysian had just RM10 extra every day, the economic multiplier effect will result in RM280 million extra circulating in the economy every day. That is no small amount. In other words, if we can increase the purchasing power of our people especially the lower income groups with a meaningful minimum monthly wage of RM1,100 inclusive of allowances, we will be able to increase domestic demand and create a healthier economy for all Malaysians.

LIM GUAN ENG

—–Mandarin Version—-

槟州首席部长林冠英于2012年5月8日在吉隆坡发表声明：

国阵联邦政府制定的马来半岛每月最低薪资900令吉以及沙巴、砂拉越两州每月最低薪资800令吉是不正确的，因为这个最低薪资远远不及东马的贫穷水平线。

首相拿督斯里敦拉萨宣布说马来半岛每月最低薪资900令吉以及沙巴、砂拉越两州每月最低薪资800令吉是“正确的事”，这是不确实的，因为这个最低薪资远远不及东马的贫穷水平线。民主行动党同意，纳吉试图在保障工人合理薪资及雇主的需要之间取得平衡点，但是，把最低薪资设定在砂州贫穷线830令吉及沙巴州贫穷线960令吉（大马第九计划）之下，国阵肯定是失去了平衡点。

纳吉如果相信每月最低薪金已经考虑了世界银行所建议的生活水平、贫穷线及失业率，他应该革除他的经济顾问。随着生产率每年上升6.7%，而工资每年上升2.6%，国阵的最低薪资是不足够的，它比民联的1100令吉扣税后实得工资还低。这包括所有固定津贴，但是不包括超时工资。

国阵联邦政府制定的马来半岛每月最低薪资900令吉以及沙巴、砂拉越两州每月最低薪资800令吉是不足够的，因为这不只是对工人的歧视，也显示国阵没有诚意扫除贫穷，因为这个最低薪资远远不及东马的贫穷水平线。

这是因为这两个州属的生活水平比马来半岛还高，马来半岛的贫穷线为每月720令吉。换句话说，就算在沙砂两州推行每月800令吉最低薪资，它还是远远不及马来西亚政府订下的贫穷水平线。

除了民联所提议的最低薪资1100令吉能够满足全国工人的基本需求，我们也要了解到，马来西亚已经快速成为举债国，几乎每个家庭的花费都超出他们所赚的。例如，2010年国家银行年度报告指出，马来西亚的家庭债务在2010年底是5810亿令吉或占国民生产总值的76%，让我们成为亚洲继韩国之后，家庭债务第二高的国家。

此外，我国的家庭债务偿债比率在2010年为47.8%， 意味着每个家庭平均有一半的收入是用来还债的。一般上，银行不会借钱给那些债务超过收入三分之一的人士。换句话说，我们正渐渐成为过度举债的国家。

因此，如果不考虑两个要素，单单拥有最低薪资是不够的。第一、最低薪资必须能够反映消费人指数。因此它必须依据通膨率调整。这才能够确保这项政策有助于保障及维持人民的生活水平及素质。

第二，随着马来西亚人民生活的提升，我们必须推出全方位的经济政策，以提高可支配收入为目标。换句话说，我们需要把钱放入人民的口袋。但是，这不能 只是单靠制定最低薪资。长远来说，我们必须解决无技能外劳涌入以及他们压低工资的影响。我们必须提升本地员工的技能及生产力、同时增加女性在工作的参与此外，政府也必须投资在关键领域如公共交通、房屋及保健。如果生活水平降低、可支配收入自然会增加。这个概念很简单，如果人民在交通、房屋及医药方面的花 费减少，那么每个人自然会有多一点钱。让我们想像，如果每个马来西亚人每天都多花10令吉，每天将会有额外的2亿8000万令吉在流通，产生经济倍增效 应。这不是一笔小数目。如果我们可以通过1100令吉最低薪金（包含各种津贴）增加人民的购买能力，特别是低收入群，我们将能够创造内需，为全民打造更健康的经济。

林冠英

The Failure Of The MAS-Air Asia Share Swap Is Not Just An Ordinary Failed Corporate Merger But A Failure Of The Prime Minister’s Economic Transformation Program(ETP) That Is Supposed To Stop The Rot Of Mismanagement, Financial Malpractices And Failed Strategies In GLCs Such As MAS.

After eight months, the controversial MAS-Air Asia share swap has been terminated, purportedly because it has become an impediment to the recovery efforts of the loss-making flag carrier. Under the original deal, MAS would swap a 20.5% stake for 10% in Air Asia. Now, as part of the reversal of the deal, AirAsia’s chief and founder Tan Sri Tony Fernandes and deputy Datuk Seri Kamarudin Meranun have resigned from the MAS board, with MAS director Mohamed Azman Yahya following suit from AirAsia’s board.

Eight months ago, Malaysians were told that the share swap would be the cure needed to save the ailing national airline. Unfortunately, not long after that, MAS recorded a shocking net loss of RM2.52 billion for 2011, which is the tip of the iceberg for the airline that has been on a downward spiral since the departure of Dato’ Sri Idris Jala in 2009, with its bottomline declining from a net profit of RM490 million in 2009 to RM234 million in 2010 to the staggering loss of RM2.52 billion in 2011.

And now in a complete reversal, Khazanah has admitted that the latest merger of cross-holding of shares, which was intended to create economies of scale for the major shareholders, Khazanah and Tune Air, had become a distraction to the management’s efforts to turn around MAS. In other words, first we were told that the MAS-Air Asia swap would save the airline, and now after eight months we are told that it was actually causing it to fail.

The failure of MAS is a direct reflection of the fundamental problems of the BN legacy, from firstly privatising and subsequently re-nationalisation. Even the 2001 bailout in which the Federal Government paid double the market price at the time could not rescue MAS from its fundamental problems. The Federal Government paid RM1.8 billion or RM8 per share to Tan Sri Tajudin Ramli instead of the market value of RM3.68 at the time.

The failure of the MAS-Air Asia share swap is not just an ordinary failed corporate merger but a failure of the Prime Minister’s much lauded ETPs that is supposed to stop the rot of mismanagement, financial malpractices and failed strategies in Government-Linked Corporations(GLCs) such as MAS.

—-Mandarin Version —-

民主行动党秘书长兼峇眼区国会议员林冠英于2012年5月7日在吉隆坡发表声明：

马航亚航换股计划告吹，这不只是普通的企业合并失败案例，也是首相经济转型计划的失败，经济转型计划原本的用意是要阻止像马航这样的官联公司陷入管理不当、理财不善及策略失败的窘境。

经过8个月，具争议性的马航亚航换股计划正式告吹，因为它将阻碍原本在亏损的航空公司的复苏能力。在原本的换股计划下，马航须以20.5%的股份，换取亚航的10%股份。现在，随着换股交易解除同，亚航的主席兼创办人丹斯里汤尼菲南德斯及副主席拿督斯里卡玛鲁丁已经辞去马航董事的职位，而马航的董事莫哈末阿兹曼也离开亚航董事部。

八个月前，国人被告知换股计划是解救一直亏损的国营航空的解药。不幸地是，不久之后，马航爆出在2011年的亏损达25亿2000万令吉的消息，这只是坏消息的冰山一角，现任首相署部长拿督斯里依德利斯在2009年离开马航后，该公司业绩便急转直下，净利从2009年的4亿9000万令吉下滑至2010年的2亿3400万令吉，接着灾难性的在2011年净亏25亿2000万令吉。

随意换股计划解除，国库控股（Khazanah） 也承认，这宗国内最大的换股合并计划，原本是为主要股东（国库控股和亚航）创造经济规模， 但是，这项计划妨碍了整顿马航的管理。换句话说，本来他们说马航亚航合并可以拯救马航，现在八个月之后，他们说这项计划将让整顿马航的努力失败。

马航的失败直接反映了国阵政权的基本问题，从最先的私营化到国有化。就算2001年联邦政府以双倍的市价，动用公共基金出手拯救（bailout）马航，也无法从根本上救出马航 。当时，联邦政府支付丹斯里达祖丁18亿令吉或每股8令吉的价格，而不是市价每股3.68令吉。

马航亚航换股计划告吹，这不只是普通的企业合并失败案例，也是首相经济转型计划的失败，经济转型计划原本的用意是要阻止像马航这样的官联公司陷入管理不当、理财不善及策略失败的窘境。

林冠英

BN Federal Government’s Minimum Monthly Wage Of RM 900 In Peninsular Malaysia And RM 800 In Sabah And Sarawak Is Insufficient As It Is Not Only Discriminatory Against Workers But Demonstrates A Glaring Lack Of Commitment By BN To Reduce Poverty When It Is Far Below The Poverty Line For East Malaysia.

Prime Minister Dato’ Sri Najib Tun Razak’s announcement of a floor wage for the private sector at RM 900 per month for workers in the Peninsular and RM 800 per month for those in Sabah and Sarawak is grossly insufficient as it is lower than Pakatan Rakyat’s RM 1,100 minimum take-home pay every month. PR had proposed RM1,100 minimum monthly take home pay, inclusive of all fixed allowances, but excluding over-time payments.

BN Federal Government’s minimum monthly wage of RM 900 in Peninsular Malaysia and RM 800 in Sabah and Sarawak is insufficient as it is not only discriminatory against workers but demonstrates a glaring lack of commitment by BN to reduce poverty when it is far below the poverty line for East Malaysia. The reality of life in Malaysia is such that the quantum of RM900/RM800 is simply insufficient to cover the basic needs of a worker. While it will be marginal relief for the one third of workers in our country who currently earn below RM 700 per month, the fact is that RM 800 per month for Sabah and Sarawak will still mean that workers there will continue to live in poverty.

According to the 9th Malaysia Plan, the Poverty Line Indicator (PLI) is RM830 per month for Sarawak and RM960 per month for Sabah. This is becase the cost of living in those two states is much higher compared to the Peninsular, which has a PLI of RM720 per month. In other words, even if the RM800 per month minimum wage is implemented in Sabah and Sarawak, it will still be far below the PLI as defined by the Malaysian Government.

In addition to the proposed PR minimum wage of RM1,100 that will be able to meet the basic needs of workers across the country, we must also be aware that Malaysia is fast-becoming an indebted nation where families spend everything and beyond what they earn. For example, Bank Negara’s Annual Report 2010 revealed that Malaysia’s household debt at the end of 2010 was RM 581 billion or 76 per cent of GDP, thus giving us the dubious honour of having the second-highest level of household debt in Asia, after South Korea.

In addition, the Malaysian household debt service ratio stood at 47.8 per cent in 2010, meaning that nearly half of the average family’s income goes to repaying debts. As a rule, banks would not lend money to those whose total servicing of loans exceeded one third of their income. In other words, we are spiralling into an indebted nation.

Thus, even a minimum wage is not enough without two important considerations. Firstly, the minimum wage quantum must be indexed to the Consumer Price Index, so that it is adjusted with the rate of inflation. This will ensure that standard of living and quality of life will be protected and maintained.

Secondly, increasing the livelihood of Malaysians also requires an holistic economic strategy that is targetted at raising disposable income. In other words, we need to put more money into people’s pockets. However, this cannot be done just by setting a minimum wage. In the larger picture, we have to address the influx of unskilled foreign workers and their wage-suppressing effect, upgrade skills and productivity of our local workforce and also increase the participation of women in the workforce.

Besides that, the government must also invest in key sectors such as public transport, housing and healthcare. If cost of living is lower, disposable income will automatically increase. This concept is very simple – if it costs less to commute, buy a house and pay medical bills, then everyone will have more money. Imagine if every Malaysian had just RM10 extra every day, the economic multiplier effect will result in RM280 million extra circulating in the economy every day. That is no small amount. In other words, if we can increase the purchasing power of our people, especially amongst the lower-income groups, we will be able to increase domestic demand and create a healthier economy for all Malaysians.

Therefore, we are extremely disappointed with the minimum wage of RM900 in Peninsular and RM800 in Sabah and Sarawak set by the Federal Government, which is not only insufficient to cover the basic needs of workers, but in fact below the poverty line indicator of RM830 per month in Sarawak and RM960 per month in Sabah.

As for the Penang State Government, we are committed to the PR-proposed figure of RM1,100 and in fact have already achieved the minimum monthly wage of RM1,100 (including allowances and cost of living) excluding overtime. In other words, all government servants in all state agencies and GLCs in Penang as well as the local councils MPPP and MPSP get much more than RM 1,100 monthly. Last year, the lowest paid road sweeper and drain cleaners at local authorities in Majlis Perbandaran Pulau Pinang and Majlis Perbandaran Seberang Perai were given an extra monthly incentive of RM150.

Lim Guan Eng

—-BM Translation—

Kenyataan Akhbar oleh Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan Lim Guan Eng di Kuala Lumpur pada 2.5.2012

Penetapan Gaji Minima RM900 Sebulan Di Semenanjung Malaysia Dan RM800 Di Sabah Dan Sarawak Oleh Kerajaan Persekutuan BN Tidak Mencukupi Dan Bukan Sahaja Mendiskriminasikan Pekerja Tetapi Menunjukkan Kekurangan Komitmen Oleh BN Untuk Membasmi Kemiskininan Kerana Ia Jauh Di Bawah Garis Kemiskinan Di Malaysia Timur.

Pengumuman Perdana Menteri Dato’ Sri Najib Tun Razak bahawa gaji minima bagi sektor swasta ditetapkan pada kadar RM900 sebulan untuk pekerja di Semenanjung dan RM800 sebulan di Sabah dan Sarawak adalah sangat tidak mencukupi kerana ia adalah lebih rendah daripada gaji minima yang disyorkan Pakatan Rakyat iaitu RM1,100 sebulan. PR telah mencadangkan RM1,100 sebagai gaji minima yang merangkumi semua elaun tetapi tidak termasuk bayaran lebih masa.

Penetapan gaji minima RM900 sebulan di Semenanjung Malaysia dan RM800 di Sabah dan Sarawak oleh Kerajaan Persekutuan BN tidak mencukupi dan bukan sahaja mendiskriminasikan pekerja tetapi menunjukkan kekurangan komitmen oleh BN untuk membasmi kemiskinan kerana ia jauh di bawah garis kemiskinan di Malaysia Timur. Hakikatnya, kuantum RM900/RM800 adalah terlalu rendah dan tidak mencukupi untuk menanggung kos sara hidup seorang pekerja. Walaupun ia akan membawa sedikit kelegaan kepada satu pertiga pekerja di negara kita yang kini berpendapatan kurang daripada RM700 sebulan, hakikatnya RM800 sebulan untuk Sabah dan Sarawak bermakna bahawa pekerja-pekerja di sana akan terus hidup dalam kemiskinan.

Mengikut Rancangan Malaysia Ke-9, garis kemiskinan (PLI) adalah RM830 sebulan bagi Sarawak dan RM960 di Sabah. Ini adalah kerana kos sara hidup di kedua-dua negeri itu adalah lebih tinggi berbanding di Semenanjung, yang mempunyai PLI RM720 sebulan. Dalam erti kata lain, meskipun gaji minima RM800 dilaksanakan di Sabah dan Sarawak, ia masih lagi jauh d bawah PLI yang ditetapkan oleh Kerajaan Malaysia.

Tambahan kepada gaji minima RM1,100 sebulan yang dicadangkan PR, dan yang berupaya untuk memenuhi keperluan asas pekerja-pekerja di serata negara, kita harus sedar bahawa Malaysia sedang menjadi negara penghutang di mana isi-isi rumah kita membelanjakan semua dan lebih daripada pendapatan mereka. Sebagai contoh, Laporan Tahunan Bank Negara 2010 telah mendedahkan bahawa hutang isi rumah Malaysia pada akhir 2010 berada di tahap RM581 bilion ataupun 76 peratus daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK), lantas “menobatkan” Malaysia sebagai negara dengan hutang isi rumah yang tertinggi di Asia selepas Korea Selatan.

Tambahan pula, nisbah bayaran hutang isi rumah Malaysia berada di tahap 47.8 peratus pada tahun 2010, atau dalam erti kata lain, setengah daripada pendapatan isi rumah digunakan untuk pembayaran hutang. Biasanya, institusi kewangan tidak akan memberi pinjaman jika jumlah bayaran hutang melebihi satu pertiga pendapatan. Dengan kata lain, Malaysia kian menjadi negara penghutang.

Oleh itu, gaji minima tidak mencukupi tanpa dua pertimbangan yang mustahak. Pertama, kuantum gaji minima haruslah dikaitkan secara langsung kepada Indeks Harga Pengguna, supaya ia akan disesuaikan dengan kadar inflasi. Ini akan memastikan taraf dan kualiti kehidupan tidak terjejas dan akan dilindungi.

Kedua, usaha menaikkan taraf kehidupan rakyat Malaysia memerlukan strategi ekonomi yang tuntas dan disasarkan kepada kenaikan pendapatan boleh guna. Dalam erti kata lain, kita harus memastikan rakyat mempunyai lebih banyak wang dalam saku. Ini tidak boleh dilakukan hanya dengan menetapkan gaji minima. Dalam konteks yang lebih besar, kita harus menangani kemasukan buruh asing tidak mahir dan kesan tekanan gaji yang menyusul sebagai akibatnya, meningkatkan kemahiran dan produktiviti pekerja tempatan dan juga meningkatkan penyertaan wanita dalam tenaga kerja.

Selain itu, kerajaan harus melabur dalam sektor-sektor utama seperti pengangkutan awam, perumahan dan kesihatan. Jika kos sara hidup diturunkan, pendapatan boleh guna akan meningkat. Konsepnya adalah mudah – jika kos dikurangkan untuk perjalanan ulang-alik ke tempat kerja, membeli rumah dan membayar bil kesihatan, maka semua orang akan mempunyai lebih banyak wang. Bayangkan sekiranya setiap rakyat Malaysia mempunyai RM10 lebih setiap hari, kesan pengganda ekonomi adalah besar iaitu RM280 juta lebih akan diedarkan dalam ekonomi setiap hari. Ini bukan jumlah kecil. Dalam erti kata lain, jika kita boleh meningkatkan kuasa membeli rakyat kita terutamanya di kalangan golongan berpendapatan rendah, kita akan berjaya meningkatkan permintaan tempatan dan mewujudkan ekonomi yang lebih sihat di Malaysia.

Oleh itu, kita sangat kecewa dengan gaji minima RM900 sebulan di Semenanjung dan RM800 sebulan di Sabah dan Sarawak yang ditetapkan oleh Kerajaan Persekutuan, yang bukan hanya tidak mencukupi untuk menanggung keperluan asas pekerja-pekerja, tetapi juga jauh lebih rendah daripada garis kemiskinan RM830 sebulan di Sarawak dan RM960 sebulan di Sabah.

Bagi Kerajaan Negeri Pulau Pinang pula, kita komited kepada cadangan PR iaitu RM1,100 sebulan dan sebenarnya sudah pun mencapai gaji minima RM1,100 (termasuk elaun dan COLA) tanpa mengira bayaran lebih masa. Dalam kata lain, semua kakitangan kerajaan di dalam semua agensi kerajaan negeri dan GLC di Pulau Pinang serta majlis-majlis perbandaran MPPP dan MPSP mempunyai pendapatan lebih daripada RM1,100 sebulan. Tahun lepas, penyapu jalan dan pencuci longkang di MPPP dan MPSP juga telah diberi insentif bulanan sebanyak RM150 sebulan.

Lim Guan Eng

—– Mandarin Translation —–

民主行动党秘书长兼峇眼区国会议员林冠英于2012年5月2日在吉隆坡发表声明：

国阵联邦政府制定的马来半岛每月最低薪资900令吉以及沙巴、砂拉越两州每月最低薪资800令吉是不足够的，因为这不只是对工人的歧视，也显示国阵没有诚意扫除贫穷，因为这个最低薪资远远不及东马的贫穷水平线。

首相拿督斯里纳吉宣布私人界的最低薪资分别是马来半岛900令吉、沙砂两州800令吉，这是不足够的，它比民联的1100令吉扣税后实得工资还低。民联建议把最低薪资订在1100令吉（扣税后的实得工资），包括所有固定津贴，但是不包括超时工资。

国阵联邦政府制定的马来半岛每月最低薪资900令吉以及沙砂两州每月最低薪资800令吉是不足够的，因为这不只是对工人的歧视，也显示国阵没有诚意扫除贫穷，因为这个最低薪资远远不及东马的贫穷水平线。 在马来西亚的生活现实是，900令吉或800令吉根本不足以应付一名员工的基本生活需求。它对于我国三分之一每月赚取低于700令吉的工人来说，或许是一个小小的安慰，但事实上，沙砂两州每月最低800令吉意味着当地的工人还是继续生活在贫困当中。

根据第九大马计划，砂拉越州的贫穷水平线为每月830令吉，而沙巴为每月960令吉。这是因为这两个州属的生活水平比马来半岛还高，马来半岛的贫穷线为每月720令吉。换句话说，就算在沙砂两州推行每月800令吉最低薪资，它还是远远不及马来西亚政府订下的贫穷水平线。

除了民联所提议的最低薪资1100令吉能够满足全国工人的基本需求，我们也要了解到，马来西亚已经快速成为举债国，几乎每个家庭的花费都超出他们所赚的。例如，2010年国家银行年度报告指出，马来西亚的家庭债务在2010年底是5810亿令吉或占国民生产总值的76%，让我们成为亚洲继韩国之后，家庭债务第二高的国家。

此外，我国的家庭债务偿债比率在2010年为47.8%， 意味着每个家庭平均有一半的收入是用来还债的。一般上，银行不会借钱给那些债务超过收入三分之一的人士。换句话说，我们正渐渐成为过度举债的国家。

因此，如果不考虑两个要素，单单拥有最低薪资是不够的。第一、最低薪资必须能够反映消费人指数。因此它必须依据通膨率调整。这才能够确保这项政策有助于保障及维持人民的生活水平及素质。

第二，随着马来西亚人民生活的提升，我们必须推出全方位的经济政策，以提高可支配收入为目标。换句话说，我们需要把钱放入人民的口袋。但是，这不能只是单靠制定最低薪资。长远来说，我们必须解决无技能外劳涌入以及他们压低工资的影响。我们必须提升本地员工的技能及生产力、同时增加女性在工作的参与。

此外，政府也必须投资在关键领域如公共交通、房屋及保健。如果生活水平降低、可支配收入自然会增加。这个概念很简单，如果人民在交通、房屋及医药方面的花费减少，那么每个人自然会有多一点钱。让我们想像，如果每个马来西亚人每天都多花10令吉，每天将会有额外的2亿8000万令吉在流通，产生经济倍增效应。这不是一笔小数目。如果我们可以增加人民的购买能力，特别是低收入群，我们将能够创造内需，为全民打造更健康的经济。

因此，我们对于联邦政府制定的最低薪资（马来半岛900令吉及沙砂两州800令吉）感到极度失望，这不只不足以应付一名工人的基本消费，事实上还低于砂拉越及沙巴州的贫穷水平线，即830令吉及960令吉。

至于槟州政府，我们支持民联所制定的最低薪金1100令吉，在事实上也达致每月1100令吉最低薪资（包括生活津贴），不包括超时工资。换句话说，槟州政府已经达到最低薪资1100令吉（包括生活津贴），不包括超时工资。换句话说，所有政府机构及官联公司，包括槟岛市政局及威省市政局的公务员，每个月都会获得超过1100令吉。去年，最低收入的清道夫及清沟员工，每个月也额外获得150令吉的奖掖。

林冠英

Monthly Minimum Wage Of RM 1,100 Inclusive of Allowances, Must Be Accompanied By Accelerated Structural Reforms in Our Economy, Create More Higher Productivity Jobs, And Increasing Women Participation In The Work Force.

Malaysians have high expectations of Prime Minister Datuk Seri Najib Tun Razak announcing the long-awaited minimum monthly wage of RM 1,100 (inclusive of allowances) on May Day. Even though the Prime Minister was forced to do so to counter Pakatan Rakyat’s demands to face the coming general elections, DAP would welcome any announcement by the Prime Minister of RM 1,100 monthly minimum wage, inclusive of allowances.

However the minimum wage alone will not bring about a higher standard of living nor economic growth but may instead bring about inflation. To bring about economic prosperity and a higher standard of living requires a RM 1,100 minimum wage to be accompanied by the 3 measures of accelerated structural reforms in our economy, create more higher productivity jobs, and increasing women participation in the workforce.

Malaysian is in sore need of structural economic reforms to make our us more competitive, transparent, efficient as well as reduce leakages caused by wastage and corruption. Structural economic reforms such as open competitive tenders, full disclosure of contracts and personal assets of Ministers as well as a performance-based delivery system must carried out.

Creating more higher productivity jobs depends on how excellent our education system and its ability to build more human talents. The denial syndrome by Education Minister Tan Sri Muhyidin Yassin that Malaysian education system is in crisis is only surpassed by his false sense of hubris that our education system is superior to Germany, United Kingdom and United States. Unless we can inject merit and performance back into our education system, Malaysia risks being left behind by neighbouring countries such as Thailand, Indonesia and Vietnam

Increasing women participation in the work force may be facilitated by a minimum wage. However, expanding and deepening women’s participation to higher levels of expertise can only be achieved when there is no gender discrimination in salaries and promotion opportunities.

Malaysians hope that the Prime Minister will not disappoint them and take the first step of announcing the minimum wage on 1 may 2012 before undertaking the 3 above measures.

LIM GUAN ENG

———Mandarin Version ——-

民主行动党秘书长兼峇眼区国会议员林冠英于2012年4月14日在吉隆坡发表淡米尔及锡克人Vasakhi新年献词：

每月1100令吉的最低工资（含津贴） ， 必须伴随经济结构改革加速、制造更高生产力的工作、并增加女性劳动力。

马来西亚人高度期望首相拿督斯里纳吉在五月宣布每月1100令吉的最低工资（含津贴）。虽然首相被迫这么做是为了反击民联的要求，迎接大选。行动党还是欢迎首相宣布每月1100令吉的最低工资，包含津贴。

虽然单靠最低工资并不会提高生活水平或经济成长，反而可能带来通货膨胀。如果想要取得经济繁荣和更多的生活素质，每月1100令吉的最低工资（含津贴） ， 必须伴随经济结构改革加速、制造更高生产力的工作、并增加女性劳动力。

马来西亚亟需经济结构改革，以让我们更加具竞争力、透明及有效以及减少挥霍及贪污造成的浪费。经济结构改革如公开招标、公布合约内容、公布部长个人财产以及推行绩效制。

在制造高生产力的工作方面，取决于我们的教育制度和它是否能够栽培更多人才。教育部长丹斯里慕尤丁的鸵鸟心态，不仅不承认我国教育制度面临危机，还错误傲慢地说我们的教育制度胜过德国、英国及美国。除非我们在教育制度重新贯彻绩效及表现，否则我们可能落后领国如：泰国、印尼及越南。

女性劳动力可能会随着最低工资政策而增加。但是，唯有在没有性别薪金歧视及升职机会差歧视的情况下，才能扩大及让更多女性晋身专业的领导高层。

马来西亚人希望首相不会让他们失望，并且在2012年5月1日，在采取上述三个措施前，首先宣布最低薪金。

林冠英

Penang Seeks Convergence Of The Manufacturing, Services And Government Sector To Propel Penang’s Escape From The Middle-Income Trap To High-Income Economy Status Of USD15,000 Per Capita By 2020.

Trade is very important to the Malaysia and Penang’s economy. Malaysia is the 22nd largest exporter in the world, behind Australia, which ranked 21st, and the 26th largest importer in the world behind Australia, at the 20th position. Malaysia is the 37th largest economy in the world behind Australia, which ranked 13th.

Malaysia has a relatively small domestic market and Penang especially,focuses on export-oriented economy, particularly in the electrical & electronics (E&E) sector. Despite being the second smallest state in Malaysia, Penang contributes towards 25% of Malaysia’s imports and exports.

Penang also topped manufacturing investment in Malaysia in 2010 and repeated that historic feat in 2011. For two years in a row, Penang has led manufacturing investment in Malaysia. In 2010, we attracted RM12.2 billion worth of investments while we received RM 9.1 billion last year. In FDIs, Penang contributed to 28% or RM 17.7 billion of Malaysia’s total FDI of RM63.2billion in 2010-2011.

Penang’s recent successes is attributed to CAT governance on competency, accountability and transparency based on open competitive tenders and full disclosure that has resulted in surplus budgets every year since we took power in 2008. Penang has also managed to reduce our state government debts by 95% from RM 630 million in 8.3.2008 to RM 30 million at end 2011. This marks a reduction of 95% over a period of three years, the highest record ever amongst all states in Malaysia.

Australia is an important trading partner for Malaysia. Australia was our 11th largest trading partner while Malaysia was Australia’s 10th largest trading partner with total two-way trade of goods and services of Aus$15.6 billion in 2010. Exports of air conditioner, machines and parts to Australia are one of the major contributors to Malaysia’s manufacturing export growth. As for the services sector, Australia is one of the major export market for construction services, oil & gas, MRO (maintenance & repair and operations) services, and legal services.

The Malaysia-Australia FTA (MAFTA) could address barriers to Australian trade exports in agricultural products and processed food as well as in trade in services. Hopefully, Malaysia can enjoy greater access to the services in Australia including legal services, telecommunication, accounting services, architectural services, engineering services, education services, insurance services and banking.

Australia has been traditionally a destination for higher education for our Malaysian students. To date, about 300,000 Malaysians have been educated in Australia. I believe that it would be feasible for Australian universities to set up branch campuses in Penang. In Melbourne alone there are over 75,000 Malaysians residents and students.

Victoria and Penang shares many similarities in that we punch above our weight. Both are heavily industrialised states with Victoria’s GDP comprising almost 90% from the manufacturing and services sector as compared to Penang’s 97%. We hope for more investment from Australia in areas where Australia has a world-class track record in education, media, design and aerospace.

Apart from strengthening CAT governance, Penang seeks convergence of the manufacturing, services and government sector to propel Penang’s escape from the middle-income trap to high-income economy status of USD15,000 per capita by 2020. As companies seek convergence for products, technology and services to survive and stay in the market, governments seeking investments and FDIs must seek convergence of the government sector with the high-value manufacturing and services sectors.

To escape the middle income trap, Penang must not only be the ‘sweat shop’ of the manufacturing sector but also be the ‘smart shop’ of the services sector. KPMG listed Penang as one of the 31 emerging IT-business process outsourcing (BPO) cities of the world. Today, multi-national corporations have set up BPO operations in Penang in the areas of human resource, accounting and financial services, education and health as well as technical support and customer care.

Human talent is the primary condition required to make this convergence of manufacturing, services and government sector happen. To draw in human talent, Penang must be an attractive place to live. Making Penang cleaner, greener, safer and healthier is only the first step. Just as Melbourne is the cultural capital of Australia, Penang aspires to be the cultural capital of Malaysia.

Besides having a UNESCO World Heritage city, Penang is a great place to live, work, learn, play and dine. Indeed accolades for Penang include Penang’s food being ranked as the 7th most delicious food in the world by CNN and Yahoo Travel listing Penang as one of the 8 top islands in the world that “You must see before you die”. So come to Penang whether as an investor or as a tourist, so that you can at least die happy!

槟州首席部长林冠英于2012年3月23日在澳洲维多利亚投资中心，和3月24日在墨尔本的亚洲悉尼麦雅亚洲中心，两场对澳洲投资者和专业人士的主讲内容:

槟城寻求汇集制造业、服务业和政府领域，以推动槟城逃离中收入的困境，在2020年达到人均收入1万5000美元的高收入经济地位。

贸易对马来西亚和槟城非常重要，大马是世界第22大的出口国，仅次于排名第21的澳洲；在世界进口国中排名第26的大马，居后于排名第20的澳洲。大马是全球第37大经济体，澳洲则排名第13。
马来西亚，尤其是槟城有一个相对较小的国内市场，注重于外向型经济，特别是在电子领域。尽管槟城是大马第二最小的州属，但槟城贡献了大马25%的进出口量。

槟城于2010在全马制造业投资居冠，2011年也写下辉煌的记录，连续2年领先制造业投资额。2010年获得122亿2000万令吉，去年则达91亿令吉。外国直接投资方面，槟城在2010年至2011年贡献全国总直接投资的28%，在632亿令吉中占了177亿令吉。

这些成功来自槟州政府公开招标的能干、公信和透明（CAT）施政原则，这可从我们于2008年执政后每年财政盈余中看到。槟城也减少了95%的债务，从2008年3月8日的6亿3千万令吉债务减少至3千万令吉。

澳洲是大马重要的贸易伙伴，澳洲曾是大马第11大的贸易伙伴，同时大马也是澳洲第10大贸易伙伴，双方货物和服务的往来贸易在2010年达到156亿澳币。空调机、机器和零件是大马主要出口至澳洲的制造业产品。服务业方面，澳洲也是我国建筑业、石油、天然气、法律、维修和运作业的主要出口国。

马来西亚澳洲自由贸易区（MAFTA）能解决澳洲农业品出口、加工食品和服务贸易的障碍，希望大马能享受澳洲更佳的服务，包括法律、电讯、会计、建筑、工程、教育、保险和银行的服务。

澳洲已成为大马学生完成高等教育的传统选择，至今约30万大马留学澳洲，我相信，澳洲在槟城设立分校是可行的，单单在墨尔本，就有超过7万5000个大马居民和学生。

维多利亚和槟城有许多相似之处，我们都是着重于工业的州属，维多利亚的国内生产总值几乎90% 来自制造业和服务业，而槟州则占了97%，我们希望更多来自澳洲的投资者，因为澳洲在教育、媒体、设计和航空业都达到世界级水准。

除了加强CAT的施政原则，槟城也寻求汇集制造业、服务业和政府领域，以推动槟城逃离中收入的困境，在2020年达到人均收入1万5000美元的高收入经济地位。随着企业寻求汇集产品、科技和服务业，以在市场上继续生存，政府希望，投资和外国直接投资也必须与政府部门迈向高附加价值制造业和服务业进行汇集。

在逃离中收入困境这方面，槟城必须不只是制造业的“血汗工厂”，同时也是服务业的“精明工厂”。毕马威会计事务所列槟州为全球进行资讯业务流程外包的31个城市之一。今天，跨国公司已在槟城设立科技支援和客户服务，包括人力资源、会计、金融服务、教育和卫生健康的服务。

人才是汇集制造业、服务业和政府领域的主要条件，槟城要成为充满吸引力的宜居地，就必须善于人才，而第一步就是打造一个清洁、绿意、安全和健康的槟州。正如墨尔本是澳洲的文化之都，槟城也立志成为马来西亚的文化之都。雅虎旅游网页也列槟城为“死前必须要看”的前8个岛屿。所以说，不管是投资者还是旅游，你必须到槟城一游，那至少也死得快乐。

I am disappointed that Minister in the Prime Minister’s Department Tan Sri Nor Mohamed Yakcop failed to accept a public debate in his constituency tonight on whether the abolition of toll on the North-South Expressway(NSE) and Penang Bridge would bankrupt the nation.

Malaysia would not go bankrupt if PR abolish the NSEW and Penang Bridge toll should we win the next general elections. Malaysia would go bankrupt because of corruption, abuse of power and cronyism.

I had also wanted to ask Tan Sri Nor on the toll revision deal. Why the Federal government victimized Penang by extending the concession period for Penang Bridge by 17 years until 2038 and Butterworth-Kulim Expressway(BKE) by 11 years until 2038, in exchange for a freeze on toll hikes(see table below). For BKE the freeze on toll hikes is until 2015, a toll hike of 5% will have to be paid every 3 years from 2016.

TOLL COMPENSATION WAIVER ~ REVISED CONCESSION TERMS

Abolishing the NSE and Penang Bridge will not bankrupt the nation but is morally and ethically right. What is most unconscionable and unfair to the rakyat is that the toll operators of NSE and Penang Bridge are reaping obscenely high profits where they have more than recouped their original investments of construction cost.

In a written parliamentary reply to me, the toll operator for NSE spent RM 5,945 million to construct the NSE but has received RM 24,266 million in toll receipts and government compensation as at 31.12.2010. In other words the NSE toll operator has recorded a surplus of RM 18,321 million as at 31.12.2010 over his investment outlay.

Is there any need for the NSE toll operator to collect any more tolls from the public much less increase toll fares? By right and in the rakyat’s interest, toll collection in the NSE should be stopped immediately in view that the revenue returns of RM 18.3 billion are 3 times more than the original investment of RM 6 billion.

The situation is similar for Penang Bridge which has collected RM 1,859 million but spent RM 944 million on construction cost, enjoying a surplus of RM 924 million. For BKE, toll collection amounts to RM 340 million on construction cost of RM 256 million, recording a surplus of RM 84 million. Instead of paying until 31 December 2038, Penangites should not be paying any toll at all in the Penang Bridge and the BKE.

Maximum RM50 Billon Cost For Abolishing Both NSE And Penang Bridge Will Not Bankrupt Malaysia.
Abolishing both NSE and Penang Bridge costs a maximum of RM50 billion, RM R40 billion for the NSE and RM10 billion for the Penang Bridge. RM50 billion will not bankrupt the nation. It is corruption, abuse of power and cronyism that will bankrupt the nation. After all the new MRT project costs more than RM50 billion.

Malaysia can afford RM 50 billion to abolish tolls in Penang Bridge and NSE but not corruption that costs more than USD100 billion(RM350 billion). The Global Financial Integrity Report highlighted that illicit(black) money secretly taken out of Malaysia during the lost “decade of corruption” from 2000-2009 amounted to RM 1,077 billion.

Tan Sri Nor should also explain how the revision deal of extension of the Penang Bridge toll concession from 2021 to 2038 in exchange for no toll hikes of 10% indeed benefits Penangites. Given a choice, Penangites would be willing to suffer 10% increases in toll hikes every 5 years in exchange for the toll ending on 31.12.2021 than wait until 31.12.2038 even though no toll hikes are imposed.

Similarly for the BKE, Penangites would be willing to pay 15-25% toll hike every 5 years until 27.6.2026 than continue paying until 31.12.2038. BKE is even worse than the Penang Bridge as there will be toll hikes of 5% for every 3 years after 2016 instead of every 5 years.

This revision deal of extension of the toll concession until 2038 in exchange for waiving government compensation of RM6.5 billion was done without consultation with the people and benefits only the toll operators at the expense of Penangites and Malaysians.

—– BM Version—-

Ucapan Ketua Menteri Pulau Pinang Lim Guan Eng semasa Debat PR Pulau Pinang di Dewan Besar Sungai Dua di Teluk Air Tawar, Pulau Pinang pada 29.2.2012 dan disiarkan pada 1.3.2012

Kenapakah Tempoh Konsesi Jambatan Pulau Pinang Dilanjutkan 17 Tahun Dari 2021 Ke 2038 Hanya Untuk Mengelak Daripada Membayar Kenaikan Toll 10% Setiap Lima Tahun?

Saya berasa dukacita bahawa Menteri dalam Jabatan Perdana Menteri Tan Sri Nor Mohamed Yakcop gagal untuk menerima cabaran debat umum di kawasan beliau malam ini atas topik sama ada pemansuhan tol Lebuhraya Utara-Selatan (NSE) dan Jambatan Pulau Pinang akan menjadikan negara kita bankrap.

Malaysia tidak akan bankrap jika PR memansuhkan tol NSE dan Jambatan Pulau Pinang sekiranya kita memenangi Pilihan Raya Umum yang akan datang. Yang akan menjadikan Malaysia bankrap adalah rasuah, penyalahgunaan kuasa dan kronisme.

Saya juga ingin tanya Tan Sri mengenai semakan semula tol. Kenapakah Kerajaan Persekutuan memangsakan Pulau Pinang dengan melanjutkan tempoh konsesi Jambatan Pulau Pinang selama 17 tahun sehingga 2038 dan Lebuhraya Butterworth-Kulim (BKE) selama 11 tahun sehingga 2038, sebagai balasan untuk pembekuan kenaikan tol (lihat rajah di bawah)? Untuk BKE, pembekuan kenaikan tol hanya sampai 2015, dan kadar tol akan dinaikkan 5% setiap 3 tahun dari 2016.

PENGECUALIAN PAMPASAN TOL ~ SEMAKAN SEMULA TERMA KONSESI

Pemansuhan tol NSE dan Jambatan Pulau Pinang tidak akan menjadikan negara bankrap tetapi adalah betul dari segi moral dan etika. Yang tidak berhati perut dan tidak adil kepada rakyat adalah hakikat bahawa syarikat-syarikat pengendali tol sedang mengaut keuntungan yang sangat tinggi walaupun kos pelaburan asal untuk pembinaan sudah habis dikutip.

Jawapan bertulis Parlimen kepada saya telah menunjukkan bahawa syarikat pengendali tol NSE telah membelanjakan RM5,945 juta untuk pembinaan lebuhraya tersebut, tetapi sudah menerima sebanyak RM24,266 juta daripada kutipan tol dan pampasan kerajaan setakat 31.12.2010. Dalam erti kata lain, syarikat pengendali tol NSE telah mencatat lebihan sebanyak RM18,321 juta setakat 31.12.2010 daripada pelaburan asal.

Adakah perlu lagi untuk syarikat tersebut untuk mengutip lagi banyak tol daripada rakyat apatah lagi untuk menaikkan kadar tol? Sepatutnya, dan jika diambil kira kepentingan rakyat, kutipan tol bagi NSE patut dihentikan serta merta memandangkan hasil kutipannya yang berjumlah RM18.3 bilion sudah pun 3 kali ganda pelaburan asal iaitu RM6 bilion.

Keadaannya serupa untuk Jambatan Pulau Pinang yang telah mengutip sebanyak RM1,859 juta dengan kos pembinaan RM944 juta. Lebihan yang dicatat sebanyak RM924 juta. Bagi BKE, tol yang dikutip berjumlah RM340 juta manakala kos pembinaannya RM256 juta, iaitu lebihan sebanyak RM84 juta. Rakyat Pulau Pinang bukan sahaja tidak sepatutnya terus dibebani tol sehingga 31 Disember 2038, malah tol bagi Jambatan Pulau Pinang dan BKE harus dihentikan serta merta.

Kos Maksimum RM50 Bilion Untuk Pemansuhan NSE dan Jambatan Pulau Pinang Tidak Akan Menjadikan Malaysia Bankrap

Kos maksimum untuk pemansuhan NSE dan Jambatan Pulau Pinang adalah RM50 bilion, iaitu RM40 bilion untuk NSE dan RM10 bilion untuk Jambatan Pulau Pinang. RM50 bilion tidak akan menjadikan negara bankrap. Yang akan menjadikan negara bankrap adalah rasuah, penyalahgunaan kuasa dan kronisme. Lagipun, kos projek MRT baru pun sudah mencecah RM50 bilion.

Malaysia mampu membayar RM50 bilion untuk memansuhkan tol Jambatan Pulau Pinang dan NSE tetapi tidak mampu menanggung rasuah yang berjumlah 100 bilion dolar Amerika (RM350 bilion). Laporan Global Financial Integriti telah menunjukkan bahawa sejumlah RM1,077 bilion wang haram telah dibawa keluar dari Malaysia dalam dekad yang hilang dek korupsi dari tahun 2000-2009.

Tan Sri Nor harus menjelaskan bagaimana semakan semula dan pelanjutan konsesi tol Jambatan Pulau Pinang dari tahun 2021 ke 2038 sebagai balasan untuk pembekuan tol 10% betul-betul boleh membawa manfaat kepada rakyat Pulau Pinang. Sekiranya diberi pilihan, rakyat Pulau Pinang lagi sanggup menerima kenaikan tol 10% setiap 5 tahun jika tol dimansuhkan pada 31.12.2021 daripada menunggu sampai 31.12.2038 walaupun tiada kenaikan tol dikenakan.

Serupa juga untuk BKE, rakyat Pulau Pinang lagi sanggup membayar kenaikan tol 15-25% setiap 5 tahun sampai 27.6.2026 daripada membayar sehingga 31.23.2038. BKE adalah lebih teruk berbanding Jambatan Pulau Pinang kerana bermula dari tahun 2016 kadar tol akan dinaikkan 5% setiap 3 tahun berbanding setiap 5 tahun.

Semakan semula dan pelanjutan tempoh konsesi tol sehingga 2038 sebagai balasan pengecualian pampasan kerajaan sebanyak RM6.5 bilion telah dilakukan tanpa rundingan dengan rakyat dan hanya menguntungkan syarikat-syarikat pengendali tol sementara yang ruginya rakyat Pulau Pinang dan Malaysia.

—Mandarin Version —-

槟州首席部长林冠英于2012年2月29日在直落斗哇大礼堂槟州民联青年团大道收费站辩论会上发表演讲：

为什么槟城大桥的特许经营权在2021年结束后，还要延长17年至2038年，以避免每5年涨价10%？

我感到很失望，因为首相署部长丹斯里诺莫哈末耶谷不愿意出席今晚在其选区的辩论会，那就是：废除南北大道及槟城大桥过路费，是否会导致国家破产？

如果民联赢得选举，废除南北大道及槟城大桥过路费，马来西亚不会因此破产。马来西亚将会因贪污、滥权、朋党而破产。

我要问丹斯里诺莫哈末有关检讨收费站的事项。为什么联邦政府要分别延长槟城大桥特许经营权17年、北海居林高速大道11年，直至2038年，让槟城受苦，以避免过路费涨价（见表）。北海居林大道不起涨至2015年，从2016年开始，过路费将会每三年调高5%。

过路费赔款免除 ~ 重新检讨的特许经营条件

废除南北大道和槟城大桥不会导致国家破产，这是道德及伦理正确的。对人民最不合理及不公平的是，南北大道和槟城大桥已经赚取了比承建费高出许多倍的利润。

在国会给我的回答中，南北大道特许公司花费了59亿4500万令吉来承建南北大道，截至2010年12月31日，它们已经从过路费及政府赔偿当中赚取了242亿6600万令吉。换句话说，南北大道特许公司在2010年12月31日已经赚取了183亿2100万令吉的盈利。

我们还有必要让南北大道特许经营公司继续征收过路费、甚至调高过路费吗？按理说，如果是为了人民的利益，南北大道应该马上停止征收过路费，因为它的回酬已达183亿令吉，是原有投资额60亿令吉的3倍。

同样地，槟城大桥已经收取了18亿5900万令吉的过路费，其承建费为9亿4400万令吉，利润为9亿2400万令吉。北海居林大道所收取的过路费是3亿4000万令吉，其承建费为2亿5600万令吉，利润为8400万令吉。槟城人民根本无需再交过路费给槟城大桥及北海居林大道，而不是继续交到2038年12月31日。

废除南北大道及槟城大桥收费站最多花费500亿令吉，这不会让马来西亚破产。

废除南北大道及槟城大桥收费站将最多花费500亿令吉，即南北大道400亿令吉、槟城大桥100亿令吉。这500亿令吉不会让马来西亚破产。让国家破产的是贪污、滥权及朋党主义。再说，新的捷运工程也花费超过500亿令吉。

马来西亚花得起500亿令吉来废除槟城大桥和南北大道收费站，而不是超出1000亿美元（3500亿令吉）的贪污。全球金融廉正报告也指出，2000年至2009年间，秘密带出马来西亚的黑钱高达1兆770亿令吉。

丹斯里诺应该解释，将槟城大桥特许经营权由2021年延长至2038年，以交换“不涨价10%”，到底对槟城人有没有好处？如果有选择，槟城人宁可承受每五年涨10%，直至2021年12月31日停缴过路费为止，而不是在过路费不涨价的情况下，一直交到2038年12月31日。

同样地道理，槟城人宁可每5年承受北海居林大道过路费上涨15-25%，而不是一直交过路费交到2038年12月31日。北海居林大道比槟城大桥更糟的是，2016年过后，每3年（不是每5年）涨价5%。

大道特许经营权期限延长至2038年，以交换政府不需赔款65亿令吉，这项决定并没有经过公众咨询，只让特许经营公司受惠，牺牲槟城人和马来西亚人的利益。

林冠英

1.6 Million Penangites Deserve Full Credit For The Historic Feat Of Penang Being No. 1 In Malaysia In Manufacturing Investment For The 2nd Consecutive Year In 2011.

The Penang PR state government congratulates 1.6 million Penangites who deserve full credit for the historic feat of making Penang No.1 in Malaysia in manufacturing investment for the 2nd consecutive year in 2011. This is a marvellous and incredible achievement for the second smallest state in Malaysia without any natural resources.

Minister of International Trade and Industry Datuk Seri Mustapa Mohamad announced that Penang topped manufacturing investment for the second year running with RM9.1 billion surpassing the targeted RM6.1 billion. In 2010, Penang became top in manufacturing investment in Malaysia for the first time in history with RM12.2 billion.

Penang’s achievement in being No. 1 for the second consecutive year is unexpected. The state government has focused on consolidating our human resources and building up capacity to attract critical sectors that are knowledge-intensive, high-tech and high-value added in electronics, LED lighting, renewable energy such as solar energy, avionics and aerospace, medical devices and biotechnology.

The PR Penang state government is proud to be part of this historic success and would continue CAT governance based on Competency, Accountability and Transparency. Open competitive tenders and public declaration of assets by Penang government leaders have inspired confidence amongst investors of our political commitment towards good and clean governance as well as personal obligation to integrity in leadership.

The PR Penang state government wishes to thank Minister of International Trade and Industry Datuk Seri Mustapa Mohamad and MIDA for their co-operation with InvestPenang. The late Tun Dr Lim Chong Eu should not be forgotten for his legacy in laying the foundation of an industrial state that has enabled the present government to build on this singular success.

The PR Penang state government will continue to build human talent by focusing on training, retraining, retaining and attracting new talent. Further upgrading of logistics and infrastructure both physical and digital is also needed. At the same time, the development of the SME sector will only intensify with the expected completion of the Penang SME Center in June this year that offers cheap rentals to technological start-up companies.

For the first time ever, MIDA introduced a new measurement indicator of “total investment” which included manufacturing, services and primary sectors. In this new category of “total investment”, Penang lost out narrowly to Sarawak which received a huge boost from oil and gas investments. Sarawak attracted some RM14.35 billion in total investment last year, to Penang’s RM14.038 billion. Petronas alone invested RM6.7 billion in Sarawak as compared to minimal investments for Penang.

Despite not having such primary sectors investments, Penang only lost out by RM300 million to Sarawak due to the surprising strength of Penang’s services sector. The services sectorhas been identified by the state government as one of the twin engines of economic growth together with manufacturing. Penang hopes to see the services grow to more than 50% of GDP by 2020.

US newswire Bloomberg had in October 2011 described Penang’s growth into Malaysia’s “biggest economic success” despite the federal government’s focus on Johor and Sarawak. The Penang state government is willing to share this success with the Federal government for the benefit not only of 1.6 million Penangites but for all Malaysians who will benefit from the increased tax receipts.

— BM Version —

Kenyataan Media oleh Ketua Menteri Pulau Pinang Lim Guan Eng pada 22.02.2012 di Komtar, George Town

1.6 juta rakyat Pulau Pinang berhak mendapat penghargaan berhubung pencapaian bersejarah Pulau Pinang menjadi nombor 1 di Malaysia dalam pelaburan bagi sektor pembuatan untuk tahun ke- 2 berturut- turut pada tahun 2011.

Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat Pulau Pinang mengucapkan tahniah kepada 1.6 juta rakyat Pulau Pinang yang berhak mendapat penghargaan untuk pencapaian bersejarah Pulau Pinang menjadi nombor 1 dalam pelaburan sektor pembuatan untuk 2 tahun berturut- turut pada tahun 2011. Ini merupakan satu pencapaian yang menakjubkan dan luar biasa bagi negeri kedua terkecil di Malysia yang tidak mempunyai mana- mana sumber asli.

Menteri Perdagangan Antarabangsa dan Industri, Datuk Seri Mustapa Mohamad mengumumkan bahawa Pulau Pinang mengungguli pelaburan sektor pembuatan untuk tahun kedua berturut- turut dengan RM9.1 bilion melepasi sasaran RM6.1 bilion. Pada tahun 2010, Pulau Pinang unggul dalam pelaburan sektor pembuatan di Malaysia buat pertama kalinya dalam sejarah dengan jumlah sebanyak RM12.2 bilion.

Pencapaian Pulau Pinang menjadi nombor 1 bagi tahun kedua berturut- turut merupakan sesuatu yang tidak diduga. Kerajaan Negeri telah memberi tumpuan kepada pengukuhan sumber manusia dan membina kapasiti untuk menarik sektor- sektor kritikal yang berpengetahuan intensif, berteknologi tinggi dan bernilai tinggi dalam elektronik, lampu LED, tenaga yang boleh diperbaharui seperti tenaga solar, avionik dan aeroangkasa, peranti perubatan dan bioteknologi.

Kerajaan Pakatan Rakyat Pulau Pinang bangga menjadi sebahagian daripada kejayaan bersejarah ini dan akan meneruskan pentadbiran CAT yang berasaskan Cekap, Akauntabiliti dan Telus. Tender terbuka yang kompetitif dan pengisytiharan aset oleh pemimpin Kerajaan Negeri Pulau Pinang telah memberikan inspirasi keyakinan di kalangan pelabur terhadap komitmen politik kita ke arah urus tadbir yang baik dan bersih serta tanggungjawab peribadi terhadap integriti dalam kepimpinan.

Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat Pulau Pinang ingin mengucapkan terima kasih kepada Menteri Perdagangan Antarabangsa dan Industri, Datuk Seri Mustapa Mohamad dan MIDA atas kerjasama mereka dengan InvestPenang. Mendiang Tun Dr Lim Chong Eu juga seharusnya tidak dilupakan untuk legasi beliau dalam meletakkan asas sebuah negeri industri yang telah membolehkan kerajaan sekarang membina setiap kejayaan.

Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat Pulau Pinang akan terus membina bakat manusia dengan memberi tumpuan kepada latihan, latihan semula, mengekal dan menarik bakat- bakat baru. Tambahan pula, penaiktarafan logistik dan infrastruktur fizikal dan digital juga diperlukan. Pada masa yang sama, pembangunan sektor PKS akan lebih hebat dengan siapnya pusat PKS Pulau Pinang pada bulan Jun tahun ini yang akan menawarkan sewaan murah untuk permulaan syarikat yang berteknologi.

Untuk pertama kalinya, MIDA telah memperkenalkan penunjuk pengukuran baru iaitu “jumlah pelaburan” yang merangkumi sektor pembuatan, perkhidmatan dan sektor utama. Dalam kategori baru “jumlah pelaburan” ini, Pulau Pinang tewas tipis kepada Sarawak di mana Sarawak menerima rangsangan yang besar daripada pelaburan minyak dan gas. Sarawak menarik kira- kira RM14.35 bilion dalam keseluruhan pelaburan tahun lepas manakala Pulau Pinang sebanyak RM14.038 bilion. Petronas sahaja melabur sebanyak RM6.7 bilion di Sarawak berbanding pelaburan yang minimum untuk Pulau Pinang.

Walaupun tidak mempunyai pelaburan dalam sektor utama, Pulau Pinang hanya kehilangan sebanyak RM300 juta kepada Sarawak disebabkan kekuatan yang mengagumkan dalam sektor perkhidmatan Pulau Pinang. Perkhidmatan sektor telah dikenal pasti oleh Kerajaan Negeri sebagai salah satu enjin berkembar dalam pertumbuhan ekonomi bersama- sama dengan sektor pembuatan. Pulau Pinang berharap dapat melihat perkembangan perkhidmatan lebih 50% daripada KDNK menjelang tahun 2020.

Agensi berita US Bloomberg pada Oktober 2011 telah menyifatkan pertumbuhan Pulau Pinang ke dalam “kejayaan terbesar ekonomi” Malaysia walaupun Kerajaan Persekutuan memberi fokus kepada Johor dan Sarawak. Kerajaan Negeri Pulau Pinang bersedia untuk berkongsi kejayaan ini dengan Kerajaan Persekutuan demi manfaat bukan sahaja kepada 1.6 rakyat Pulau Pinang tetapi juga untuk semua rakyat Malaysia yang akan mendapat manfaat daripada peningkatan resit cukai ini.

—- Mandarin Version—

槟州首席部长林冠英于2012年2月22日在乔治市发表声明：

槟城在2011年破记录，连续第二年蝉联制造业所获投资额全马居冠，这是160万名槟城人的集体功劳。

槟州政府要恭贺160万名槟城人，他们在2011年破记录，连续第二次在制造业投资额排名全马居冠。这对于全马第二小、没有天然资源的州属而言，真是一项神奇及令人难以相信的成就。

槟城连续第二年，蝉联制造业所获投资额全马居冠，是出乎意料的。州政府一直努力汇集我们的人力资源及加强我们的吸引高知识、高科技、高附加价值的重要领域如：电子电气、LED灯管、可再生能源如太阳能、航空业、医疗业及生物科技。

槟州民联政府能够成为这项成功历史的一分子，并持续秉持我们能干、公信及透明（CAT）的施政原则。槟州政府领袖推行公开招标及公布民选行政议员财产，增强了投资者对我们立志打造良好施政及廉洁领导的个人义务充满信心。

槟州民联政府要感谢国际贸易及工业部长拿督斯里慕斯达巴及大马工业发展局（MIDA）与投资槟城合作。我们也不应该忘记已故敦林苍佑为槟州工业打下的基础，让现在的政府可以取得这项成功。

槟州民联政府会继续栽培人才、留住人才、吸引人才。我们也必须提升物流及基础建设的硬体及数码功能。同时，随着槟州中小型企业中心将在今天六月完工，为新的科技公司提供廉价租金，将能够强化中小型企业。

大马工业发展局第一次采用新的“总投资额”指标，包括：制造业、服务业及原产业。在这个新的“总投资额”中，槟州略比砂拉越逊色，因为砂州吸引了许多石油、天然气相关的投资额。砂州去年吸引了143亿5000万令吉的总投资额，槟州为140亿3800万令吉。单单是国油在砂州的投资就已经达67亿令吉。

虽然槟州没有与原产业相关的投资，槟州所获投资额只比砂州少3亿令吉，这是因为槟州拥有强稳的服务业。服务业与制造业已经被州政府视为两大经济驱动器之一，州政府希望在2020年服务业的成长可以超过50%。

美国彭博社在2011年10月形容槟州的成长是马来西亚最大的经济成就，尽管联邦政府把焦点放在柔佛州和砂州。槟州政府愿意与联邦政府分享这项成就，它不只让160万槟城人受惠，也让全体马来西亚人民从所获的税收中受惠。

林冠英

It would appear that Tan Sri Hassan is internationally appreciated and highly sought after by big multinational corporations but not at home. This is extremely sad,especially when Tan Sri Hassan is widely credited as the man who turned Petronas into the leading international oil and gas company that it is today.

Last year,World Bank senior economist Philip Schellekens warned that the Malaysian brain drain situation is likely to intensify, further eroding the country’s already narrow skills base. Schellekens added that the number of skilled Malaysians living abroad has tripled in the last two decades with two out of every 10 Malaysians with tertiary education opting to leave for either OECD (Organisation for Economic Cooperation and Development) countries or Singapore.

Now, Tan Sri Hassan has joined this growing list of nearly 2 million Malaysians who have left since Merdeka to live and work overseas. Talent such as Tan Sri Hassan Marican does not come by every day, and our Government must take immediate measures to plug this leak in order to retain such talent or risk losing him and many more like him to overseas countries.

It is a sad day for Malaysia when we cannot keep our best and brightest such as former Petronas CEO Tan Sri Hassan Marican who is the latest in the growing brain drain list and is now working overseas in Singapore. If even an iconic corporate leader like Tan Sri Hassan Marican’s is forced to depart to Singapore, where his talents are not ignored, the Najib government’s transformation programme to attract human talents is a failure.

Clearly so long as political know-who supersedes technical know-how, negotiated deals are preferred to open tenders and there is neither full accountability nor transparency, Malaysia is fighting a losing battle to stem the brain drain.

–BM Version–

Kenyataan Akhbar Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan Lim Guan Eng pada 16.2.2012 di Kuala Lumpur:

Ini merupakah hari sedih untuk Malaysia apabila kita tidak dapat menjaga yang terbaik dan cemerlang seperti bekas Ketua Pegawai Eksekutif Petronas, Tan Sri Hassan Marican yang merupakan senarai terbaru dalam penghijrahan bakat (brain drain) dan sekarang bekerja luar negara di Singapura.

Ia telah dilaporkan semalam bahawa bekas Ketua Pegawai Eksekutif (CEO) Petronas Tan Sri Hassan Marican telah dilantik sebagai Pengerusi Singapore Power Limited (SP) pada bulan Jun selepas Ng Kee Choe bersara. Tan Sri Hassan meninggalkan syarikat minyak negara kita pada tahun 2010 berpunca daripada pergeseran dengan pentadbiran semasa, dan sejak itu beliau telah dilantik sebagai pengarah dalam firma- firma luar negara seperti syarikat- syarikat yang ada kaitan dengan kerajaan Singapura seperti SembCorp Industries Ltd, SembCorp Marine Ltd dan Singapore Power. Beliau juga merupakan Pengarah di Sarawak Engergy Bhd & US oil dan syarikat gas gergasi Conoco Philips.

Jelas Tan Sri Hassan diiktiraf di peringkat antarabangsa dan amat diperlukan oleh syarikat- syarikat besar multinasional tetapi tidak di rumah sendiri. Ini adalah amat sedih terutamanya apabila Tan Sri Hassan diangkat sebagai seorang lelaki yang telah meletakkan Petronas ke dalam senarai syarikat gas dan minyak antarabangsa seperti hari ini.

Tahun lepas, pakar ekonomi kanan Bank Dunia, Philip Schellekens memberi amaran bahawa situasi penghijrahan bakat (brain drain) rakyat Malaysia dijangka meruncing tambahan asas kemahiran negara sememangnya sempit. Schellekens menambah bahawa bilangan rakyat Malaysia yang mahir tinggal di luar negara telah meningkat tiga kali ganda dalam dua dekad yang lalu dengan dua daripada setiap 10 rakyat Malaysia memilih untuk meninggalkan negara sama ada untuk Organisasi Pembangunan Kerjasama Ekonom ( Organisationfor Economic Cooperation and Development, OECD) atau ke Singapura.

Sekarang Tan Sri Hassan telah menyertai senarai hampir 2 juta rakyat Malaysia yang telah dibiarkan untuk tinggal dan bekerja di luar negara sejak merdeka. Bakat seperti Tan Sri Hassan Marican tidak datang setiap hari dan Kerajaan mesti mengambil langkah- langkah segera menyumbat kebocaran ini untuk mengekalkan bakat atau risiko kehilangan beliau dan ramai lagi seperti beliau ke negara- negara luar.

Ini merupakan hari yang menyedihkan bagi Malaysia apabila kita tidak dapat menjaga yang terbaik dan cemerlang seperti bekas Ketua Pegawai Eksekutif Petronas, Tan Sri Hassan Marican yang merupakan senarai terbaru dalam perpindahan bakat (brain drain) dan sekarang bekerja di luar negara di Singapura. Jika seorang ikon pemimpin korporat seperti Tan Sri Hassan Marican terpaksa berlepas ke Singapura di mana bakat beliau tidak diabaikan, program transformasi kerajaan Najib untuk menarik bakat manusia adalah gagal.

Jelasnya, sebagaimana diketahui dalam politik – sesiapa yang dikenali ditekankan berbanding dengan ilmu dan pengetahuan, perjanjian melalui rundingan terus adalah lebih disukai berbanding tender terbuka kerana ianya tiada akautabiliti dan transperensi, Malaysia akan kalah di dalam pertempuran untuk membendung perpindahan bakat.

— Mandarin Version—

民主行动党秘书长兼峇眼区国会议员林冠英于2012年2月16日在吉隆坡发表声明：

今天是马来西亚可悲的日子，我们留不住最好、最聪明的前国油总裁丹斯里哈山，他正在新加坡工作，成为外流人才的一分子。

昨天报道指出，前国油总裁丹斯里哈山已经受委为新加坡电力公司主席，以接替已退休的主席黄记祖。丹斯里哈山在2010年因与现在领导层发生摩擦而离开国油公司。过后，他一直受委担任数家外国公司的董事，如新加坡官联机构胜科工业有限公司、胜科海事公司及新加坡能源。他也是砂拉越能源及美国石油天然气巨头美国康菲国际石油有限公司的董事。

看来，丹斯里哈山在国际上备受尊敬、并一直被跨国企业招缆，在自己的国家却不被重视。这是极度可悲的，特别是在丹斯里哈山的领导下，他把国油成为具国际规模的石油、天然气公司。

去年，世界银行资深经济学家菲力普舒力肯警告，马来西亚人才外流的情况会越来越严重，这将加剧我国人才库逐渐缩小的问题。舒力肯也指出，过去20年，居住外国的马来西亚人增加了3倍。每10名受过高等教育的马来西亚人当中，有2名都会选择离开，到经济合作与发展组织国家或新加坡。

现在，丹斯里哈山已经加入自我国独立开始200万“外流大军”的行列。像丹斯里哈山这像的人才可遇不可求，我们的政府必须立即采取行动，亡羊补牢，留住这类人才，要不然就是眼睁睁看着他和其他像他一样的人才到国外。

今天是马来西亚可悲的日子，我们留不住最好、最聪明的前国油总裁丹斯里哈山，他正在新加坡工作，成为外流人才的一分子。如果就连像丹斯里哈山这样一个企业界标志性人物，也被迫离开到新加坡去，在那里才能发挥所长，纳吉政府的转型计划中吸引人才回流的项目真是失败。

很明显地，政治上的“你认识谁” 已经凌驾于“你懂得什么”，政府喜欢直接洽谈胜于公开招标，毫无公信力、透明度。马来西亚在留住人才方面，真是节节败退。

林冠英

The BN Government Must Conduct A Royal Commission Of Inquiry Into Tun Dr Mahathir Mohamed Allegations RM3.4 Billion Losses In Cash Reserves Suffered By National Carmaker Proton Caused By “Bad Management”.

Yesterday, the New Straits Times reported former Prime Minister Tun Dr Mahathir Mohamad as saying that Proton Holding Bhd’s cash reserves had fallen from a high of RM4 billion to a staggering low of RM600 million to help cut company losses.

According to Dr Mahathir, our national carmaker Proton had accumulated RM4 billion during Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff’s tenure as CEO, but its cash reserves had dropped to a dangerously low RM600 million during his successor Datuk Mohammed Azlan Hashim’s stewardship.

Dr Mahathir also added that the losses sustained are partly due to the sale of MV Augusta to a little-known company called Gevi SpA in 2006 for only 1 Euro, even though Proton had paid more than RM300 million for a 57% stake.

Subsequently,after the sale of MV Augusta by Proton, BMW paid 93 million Euros or RM446 million at the time for one third of MV Augusta. Following that, Harley Davidson bought the rest of MV Augusta for USD 109 million or RM360 million at the time. In other words, a company that was sold by Proton for 1 Euro or RM4.8 at the time was then resold to BMW and Harley Davidson for a total of RM800 million!

As Dr Mahathir rightly points out, Proton’s downfall is caused by nothing less than “bad management”.

Therefore, DAP calls for a Royal Commission of inquiry into the mismanagement of Proton and the billions of ringgit in losses suffered over the years, especially the RM3.4 billion losses in cash reserves. This is a very serious matter considering that Proton is our national carmaker.

The inquiry should determine whether the Government should cut losses by cashing out immediately and winding up Proton, or risk losing more money as in the MV Augusta deal. This is an important decision that must be studied by the inquiry as the Malaysian public does not want Proton to end up as a sacred cash cow that continues to chew cash.

The inquiry should also look into whether Khazanah Nasional, the Malaysian government’s investment arm, received a good price over the recent deal in which it divested its 42.7% stake in Proton to DRB-Hicom Bhd. Khazanah sold their stake for RM1.3 billion or RM5.50 per share, which is half of Proton’s book value of RM9.81 per share and a write-down compared to the RM8 per share that they had originally paid. Once again, it appears to be another example of a Government deal gone sour at the taxpayer’s expense.

One of the key persons involved in building up Proton’s cash position to RM4 billion is Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff’s. As such, we propose that Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff’s should be a member of the inquiry panel as he will understand the issues best.

The inquiry must then suggest the appropriate action to be taken against those responsible for the staggering losses incurred and the recommended steps to prevent such future losses, especially when it involves public funds.

–BM Translation –

Kenyataan Akhbar Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan Lim Guan Eng di Kuala Lumpur pada 8.2.2012

Kerajaan BN Mesti Menubuhkan Suruhanjaya Siasatan DiRaja Untuk Menyiasat Dakwaan Tun Dr Mahathir Terhadap Kerugian RM3.4 Bilion Yang Dialami Proton Disebabkan Oleh Pengurusan Yang Lemah.

Semalam akhbar New Straits Times melaporkan mantan Perdana Menteri Tun Dr Mahathir Mohamad telah berkata bahawa Proton Holdings telah kehilangan sejumlah besar simpanan tunainya dari nilai RM4 Bilion ke jumlah yang begitu rendah sebanyak RM600 juta untuk menampung kerugian syarikat.

Menurut Dr Mahathir, pembuat kereta nasional, Proton telah mengumpul RM4 Bilion sepanjang tempoh khidmat Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff sebagai CEO, tetapi jumlah tersebut telah menyusut ke paras RM600 juta sewaktu perkhidmatan penggantinya Datuk Mohammed Azlan Hashim.

Dr Mahathir juga menambah bahawa kerugian yang dialami juga disebabkan oleh penjualan MV Augusta kepada sebuah syarikat yang tidak dikenali bernama Gevi SpA pada tahun 2006 dengan harga 1 Euro, sungguhpun Proton telah membelanjakan lebih RM300juta untuk pegangan sebanyak 57%. Berikutan penjualan MV Augusta oleh Proton, BMW telah membayar 93 juta Euro atau RM446 juta pada waktu yang sama untuk pegangan satu pertiga dari MV Augusta. Harley Davidson pula membeli baki pegangan MV Augusta untuk USD109 juta atau RM 360 juta pada waktu itu. Dalam kata lain, syarikat yang dijual oleh Proton pada harga 1 Euro atau RM4.80, telah dijual semula kepada BMW dan Harley Davidson pada harga berjumlah RM800 juta.

Seperti yang dikatakan oleh Dr Mahathir, kejatuhan Proton adalah disebabkan pengurusan yang lemah.

Oleh yang demikian DAP menyeru supaya satu Suruhanjaya Siasatan DiRaja dibentuk untuk menyiasat salah-urus Proton dan kerugian berbilion ringgit yang dialami sepanjang waktu ini, terutamanya kerugian berjumlah RM3.4 bilion dalam bentuk simpanan tunai. Ini adalah satu perkara serius, memandangkan Proton adalah pembuat kereta nasional.

Siasatan haruslah menentukan sama ada kerajaan boleh mengurangkan kerugian dengan menggulung syarikat Proton secepat mungkin, atau mengambil risiko kerugian yang lebih besar seperti yang terjadi dalam perjanjian MV Augusta. Ini adalah satu keputusan yang sangat penting yang mesti dikaji dalam siasatan tersebut kerana rakyat Malaysia pastinya tidak mahu Proton terus kerugian.

Siasatan juga mesti melihat sama ada Khazanah Nasional, badan pelaburan kerajaan Malaysia, mendapat harga yang baik apabila ia menjual pegangan 42.7% dalam Proton kepada DRB-Hicom Bhd. Khazanah telah menjual pegangannya pada harga RM1.3 bilion atau RM5.50 satu saham, iaitu separuh daripada nilai ‘book value’ Proton iaitu RM9.81 satu saham dan juga nilai asal yang dibayarnya iairu RM8 satu saham. Sekali lagi, ini adalah satu contoh pengendalian buruk kerajaan yang mengakibatkan kerugian kepada pembayar cukai.

Salah seorang individu yang bertanggungjawab membina simpanan tunai Proton sehingga berjumlah RM4 Bilion ialah Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff. Oleh yang demikian, kami mencadangkan supaya Tengku Tan Sri Mahaleel Ariff menjadi salah seorang ahli panel siasatan memandangkan beliau lebih memahami isu tersebut.

Siasatan itu akhirnya mestilah mencadangkan langkah-langkah yang perlu diambil terhadap mereka yang bertanggungjawab untuk kerugian yang begitu besar, dan langkah-langkah untuk membendung kerugian pada masa akan datang, terutamanya apabila membabitkan dana awam.

LIM GUAN ENG

–Mandarin Translation–
民主行动党秘书长兼峇眼区国会议员林冠英于2012年2月8日在吉隆坡发表声明：

国阵政府一定要成立皇家调查委员会，针对敦马哈迪医生所指，由于“管理不善”，国家汽车制造商普腾损失了34亿令吉的储备现金。

昨天，《新海峡时报》报道了首相敦马哈迪医生的谈话，他说，普腾控股有限公司的现金储备已经从40亿令吉，减少至6亿令吉，以协助公司减少损失。

根据马哈迪医生指出，普腾自东姑丹斯里马哈里担任总执行长开始，已经累积了40亿令吉，但是他的现金储备在拿督莫哈末阿兹兰接手后，已经跌至6亿令吉。

马哈迪医生也说，上述亏损部分原因是由于普腾于2006年将MV Augusta 以1欧元脱售给Gevi SpA，虽然当时普腾为57%的股权支付了超过3亿令吉。结果，在普腾出售了MV Augusta 后，宝马以9300万欧元或4亿4600万令吉购买了三分之一的MV Augusta 股权。随后，哈里大卫逊以1亿900万美元或3亿6000万令吉购买了MV Augusta 其余的股权。换句话说，普腾以1欧元或4令吉80仙脱售的公司，之后再以8亿令吉转卖给宝马及哈里大卫逊！

正如马哈迪指出的，普腾的没落是由于“管理不善”所导致的。

有鉴于此，行动党促请皇委会介入调查普腾的管理不当问题，以及过去几十年损失的几十亿令吉，特别是34亿令吉的现金储备。由于普腾是我国国家汽车制造商，这是非常严重的事情。

皇委会应该要决定政府是否要马上将普腾兑现、结束经营，还是继续让普腾像在MV Augusta的交易出继续亏损。这是重要的决定，必须由皇委会来做决定，因为马来西亚人民不要普腾变成别人的摇钱树，继续亏钱。

皇委会应该要研究，马来西亚的投资臂膀国库控股是否在最近脱售普腾42.7%的股权给DRB Hicm有限公司的交易中，得到好的脱售价。国库控股以每股5令吉50仙或总数13亿令吉出售股权，这是普腾账面价值（每股9令吉81仙）的一半，比起他们原本以每股8令吉购买普腾股权时，也是贬值的交易。

很明显地，这又是另一宗政府牺牲纳税人金钱的交易。

东姑丹斯里马哈里是其中一个将普腾现金储备增加至40亿令吉的关键人物。因此，我们建议他应该受委为皇委会的成员之一，因为他最清楚当中的问题。

这个皇委会也应该建议要采取什么行动，对付那些导致巨额亏损的人士，以及如何预防这种事情再次发生，尤其这涉及公众款项。

林冠英

DAP is curious why the Federal government had still not make any announcement on such an important highway concession which violates the basic principles of public accountability and transparency. Before the government signs this agreement with Europlus, the Prime Minister must ensure that the following 7 questions why Europlus was given such a good deal are fully answered.

1. Was there an open tender, and if no why not. If yes, who were the other parties and why were their bids rejected?
2. Why was Europlus chosen when they have no proven track record in build-operate-transfer(BOT) of highway concession and its principal owners have a troubled history of problematic housing development projects?
3. How can the government grant such a long concession period of 60 years, which is the longest in Malaysian history, second only to Malaysia’s 100 year agreement to supply water to Singapore in the 1960s?
4. What was the rationale of granting a soft loan of RM2.24 billion from 2013 at 4% interest and also offer an interest subsidy of 3% from commercial loans for 22 years? Both interest subsidies which may cost the Federal government RM4 billion assuming a principal loan of RM6 billion.
5. Why should the government pay RM980 million for land acquisition cost if this is a privatised project?
6. Why is the cost for the 316 km highway at RM7.07 billion or RM22.3 million per km more than double the cost of building a similar highway in India at RM10 million per km?
7. If this newest toll concession is the alternative to the already congested North South Highway, why stop at Taiping? Why is the Europlus concession not extended to Penang which is even more heavily congested? This is unfair not just to Penangites but also Kedahans.

For the Prime Minister’s Department to grant a 60 year concession period means, that generations of Malaysian will be compelled to pay toll, from me to my great grand-children. This is unacceptable and giving such a long concession only benefits the few, allowing the toll operators to earn mega profits of Pharaonic proportions at the expense of 28 million ordinary Malaysians.

Malaysians can no longer tolerate another North-South Expressway(NSE) scandal, where the toll operator is given a 50 year concession period until 2038 even though they have reaped profits many times over their investment outlay. The NSE costs RM6 billion to build and as at 31.12.2010, the toll operator has already received RM24.3 billion, landing a cool RM18.3 billion in profits.

Why should the NSE operator be allowed to continue to collect till 2038 and hike up toll rates when they have earned such massive and Pharonic-like profits of RM18.3 billion, 3 times the construction cost? Enough is enough! That is why PR is pressing for the abolition of tolls on the NSE in view of the pharonic like profits earned by the toll operator.

Is the RM7.07 billion Europlus highway concession deal another scandal in the making? Malaysians do not want another NSE scandal. The Prime Minister must fully answer the 7 questions to ensure that public benefit is assured and public interest is protected in this Europlus RM7.07 billion 60-year concession deal.

Lim Guan Eng

—-BM Translation —-

Kenyataan Akhbar oleh Setiausaha Agung DAP dan Ketua Menteri Pulau Pinang Lim Guan Eng di Kuala Lumpur pada 29.1.2012

Perdana Menteri Harus Menjelaskan Sama Ada Konsesi 60 Tahun Berjumlah RM7.07 Bilion Yang Dianugerahkan Kepada Europlus Untuk Pembinaan Lebuhraya Banting-Taiping Sepanjang 316km Yang Melibatkan Pinjaman Mudah RM2.24 Bilion, Subsidi Faedah 3% Untuk 22 Tahun Dan Geran Sebanyak RM980 Juta Untuk Pengambilan Tanah Adalah Selaras Dengan Kepentingan Awam.

Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak harus menjelaskan sama ada konsesi 60 tahun berjumlah RM7.07 bilion yang dianugerahkan kepada Kumpulan Europlus Bhd (Europlus) untuk pembinaan lebuhraya Banting-Taiping sepanjang 316km yang melibatkan pinjaman mudah RM2.24 bilion, subsidi faedah 3% untuk 22 tahun dan geran sebanyak RM980 juta untuk pengambilan tanah adalah selaras dengan kepentingan awam.

Europlus mengumumkan telah menerima surat kelulusan untuk membina lebuhraya 316km daripada Unit Kerjasama Awam Swasta Jabatan Perdana Menteri.

DAP berasa curiga kenapa Kerajaan Persekutuan belum lagi membuat pengumuman mengenai konsesi lebuhraya yang jelas melanggar prinsip asas ketelusan dan kebertanggungjawab awam. Sebelum Kerajaan menandatangani perjanjian dengan Europlus, Perdana Menteri hendaklah memastikan bahawa 7 soalan berikut dijawab:

1. Adakah tender terbuka dijalankan untuk perjanjian ini, dan jika tidak, kenapa? Jika ya, siapa lagi yang menyertai dan kenapa mereka tidak dipilih?
2. Kenapa Europlus dipilih, sedangkan mereka tidak mempunyai rekod prestasi yang terbukti dalam bina-kendali-pindah (BOT) sektor lebuhraya, dan pemilik utamanya mempunyai sejarah permasalahan dalam projek perumahan?
3. Bagaimanakah Kerajaan boleh memberi tempoh konsesi selama 60 tahun, iaitu yang terpanjang dalam sejarah Malaysia dan kedua hanya kepada perjanjian pembekalan air selama 100 tahun kepada Singapura yang telah dimeterai pada tahun 1960an?
4. Apakah rasional untuk penganugerahan pinjaman mudah sebanyak RM2.24 bilion dari tahun 2013 pada kadar faedah 4% serta subsidi faedah 3% untuk pinjaman komersial selama 22 tahun? Kedua-dua subsidi ini berjumlah RM4 bilion jika prinsipal pinjaman adalah RM6 bilion.
5. Kenapa perlu Kerajaan membayar RM980 untuk pengambilan tanah sedangkan ini projek swasta?
6. Kenapa kos lebuhraya 316km ini yang berjumlah RM7.07 bilion atau RM22.3 juta setiap km adalah dua kali ganda kos pembinaan lebuhraya yang sama di India dengan kos RM10 juta setiap km?
7. Jika konsesi tol terbaru ini adalah alternatif kepada Lebuhraya Utara-Selatan yang sesak, kenapa berhenti di Taiping? Kenapa konsesi Europlus tidak dilanjutkan kepada Pulau Pinang yang mengalami kesesakan yang lebih teruk? Ini tidak adil untuk rakyat Pulau Pinang dan juga Kedah.

Konsesi 60 tahun yang dianugerahkan oleh Jabatan Perdana Menteri ini bermakna bahawa beberapa generasi rakyat Malaysia akan terpaksa membayar tol dari generasi saya hingga ke cucu-cicit saya. Ini langsung tidak boleh diterima kerana tempoh konsesi yang begitu lama ini hanya menguntungkan segelintir kroni syarikat pengendali tol yang akan mengaut keuntungan maha-Firaun manakala yang ruginya 28 juta rakyat Malaysia.

Rakyat Malaysia tidak boleh menerima lagi satu skandal umpama Lebuhraya Utara-Selatan (NSE), di mana pengendali tol diberi tempoh konsesi 50 tahun sehingga 2038 walaupun mereka sudah mengaut keuntungan berkali-kali ganda lebih daripada pelaburan asal. Kos pembinaan NSE adalah RM6 bilion dan setakat 31.12.2010, pengendali tol sudah pun menerima RM24.3 bilion, iaitu keuntungan sebanyak RM18.3 bilion.

Kenapa pengendali NSE dibenarkan mengutip tol sehingga 2038 serta menaikkan kadar tol apabila mereka sudah mengaut keuntungan yang maha-Firaun, iaitu RM18.3 bilion ataupun 3 kali ganda kos pembinaan? Cukup-cukuplah! Kerana itulah PR menekankan pemansuhan tol NSE.

Adakah konsesi lebuhraya RM7.07 kepada Europlus ini permulaan lagi satu skandal? Rakyat Malaysia tidak mahu pengulangan skandal NSE. Perdana Menteri haruslah menjawab 7 soalan di atas untuk memastikan kepentingan awam dijaga dan dipelihara dalam perjanjian RM7.07 bilion dan konsesi 60 tahun Europlus ini.

— Mandarin Translation —

民主行动党秘书长兼槟州首席部长林冠英于2012年1月29日在吉隆坡发表声明：

首相必须解释颁给优乐家集团（Europlus）价值70亿7000万令吉长达60年合约，兴建从万津到太平316公里的高速公路，对公众有什么好处？以及22亿4000万令吉的软贷款、22年的3%利息补贴及9亿8000万令吉的征地拨款，是否符合公众利益？

首相拿督斯里纳吉必须解释，颁予优乐家价值70亿7000万令吉长达60年合约，兴建从万津到太平316公里的高速公路，对公众有什么好处？以及22亿4000万令吉的软贷款、22年的3%利息补贴及9亿8000万令吉的征地拨款，是否符合公众利益？优乐家集团宣布它接获首相署公私合作单位的批准信，得以兴建一条316公里的高速公路。

民主行动党感到好奇，为什么联邦政府还没有宣布如此重要的高速公路特许经营合约？这违反了公众透明度及公信力的原则。在政府与优乐家集团签署这项合约之前，首相必须回答下列七道问题，解释为何优乐家集团获得这么好的待遇？

1. 是否进行公开招标，如果没有，为什么？如果有，其它参与招标者是谁？为什么他们被拒绝？
2. 优乐家集团在兴建-运作-转移（BOT）高速公路特许经营权方面完全没有经验，而且其主要所有人在之前的房屋发展计划留下许多问题，为什么它还会被选中？
3. 政府如何可以颁布长达60年的特许经营权？这是马来西亚史上最长的经营权合约，仅次于1960年签署的100年供水新加坡合约。
4. 有什么理由他们可以自2013年起获得22亿4000万令吉、利息4%的软贷款，而且还获得商业贷款3%利息补贴长达22年？如果贷款本金为60亿令吉，这联邦政府需花费的两项利息补贴为40亿令吉。
5. 既然这是私营化工程，为何政府要支付9亿8000万令吉的征地费用？
6. 为何316公里长的高速公路承建费为70亿7000万令吉，或每公里2230万令吉？比印度同等高速公路的承建费还高出一倍，在印度，高速公路兴建成本每公里约1000万令吉。
7. 如果这项特许经营权是拥挤的南北大道的替代道路，为什么只建到太平？为什么优乐家集团特许经营没有延长到交通更拥挤的槟城？这不只对槟城人不公平，也对吉打人不公平。

首相署颁布这项长达60年的特许经营合约，意味着马来西亚几代人都将被迫缴付过路费，从我一直到我的曾孙。这实在令人难以接受，如此的特许经营权只让少数人受惠，让收费站经营者赚取庞大的利益，却牺牲2800万马来西亚人的利益。

马来西亚人再也无法忍受另一个南北大道丑闻，这条大道的经营者获得50年的合约（到2038年），虽然他们已经赚取了比投资额高出许多倍的利润，他们还是可以继续收取过路费。南北大道花费60亿令吉兴建，截至2010年12月31日，他们已经收取243亿令吉的过路费，利润为183亿令吉。

为什么南北大道特许经营公司可以继续收费、调高过路费直到2038年？他们已经赚取了183亿令吉、这是承建费的3倍！够了！收费站已经赚到了庞大的利润，这就是为何民联要废除南北大道收费站的原因。

这项价值70亿7000万令吉的优乐家集团大道特许经营权是不是另一宗丑闻？马来西亚人不要另一宗南北大道丑闻。首相必须回答上述七道问题，确保在这项60年合约、70亿7000万令吉的特许经营合约中，公众利益受到保障。

林冠英

Present policies which are corrupt, opaque with no open tenders and benefits only certain cronies would only bring Malaysia backwards. A good comparison is South Korea. In 1970, Malaysia’s Gross National Income(GNI) per capita was USD 380 as compared to South Korea USD 260. But 40 years later in 2010, Malaysia’s GNI per capita was at USD 7,760 while South Korea had exceeded us by almost 3 times at USD19,890 (World Bank)

Malaysia’s failure to compete is compounded by the horde of Malaysians leaving. Even the BN government concedes that 2 million Malaysians have left the country since Merdeka in 1957. Countless Malaysians have PR in foreign countries including present Ministers and former Ministers. No one blames the 2 million Malaysians for leaving when the present policies stresses more on politics of division and hate than results-oriented performance drive our best and brightest away.

A recent example is the unfair, harsh and humiliating treatment of temporary Chinese primary school teachers by reducing their benefits arbitrarily without any consultation. How much will it cost the Federal government to continue maintaining existing benefits or even increasing them to temporary teachers? I doubt that such costs will exceed the RM250 million National Feedlot Corporation scandal where money meant for rearing cows is used instead to purchase luxury condos.

Why allow the few cronies to earn extraordinary profits at the expense of 28 million Malaysians. For instance, it took RM 6 billion to build the North-South Highway. But the toll operators have collected RM 24.3 billion as at 31.12.2010 and yet can continue to collect toll till end 2038 and increase toll every year! As the toll operators have already made RM18.3 billion in profits, there is no reason why toll can not be abolished.

Even more talented Malaysians will leave if BN continues to blame the Chinese and minorities for the federal government’s failed policies or use the Chinese threat to frighten the Malays. How can the Chinese be a threat to Malays when critical economic sectors such as banking, insurance, ports, highway toll concessions and infrastructure, transport, automotive industry, IPPs, sugar, rice, flour, plantation products, oil and gas are dominated by Malays?

We must grow up believing in our abilities, trusting each other and have faith that Malays and non-Malays can be world champions. Malays and non-Malay kids must grow up respecting each other as Malaysians and hating only corruption. 2000-9 is the lost decade of corruption where RM1,077 billion of “black money” was illicitly and secretly taken out of Malaysian.

Enough is enough! Let us implement policies that will stop corruption, wipe out poverty, attract back Malaysian talents so that Malaysia can be a high-income nation enjoyed by everyone regardless of race, religion or gender.

Instead of focusing on cronies, let us implement people-centric policies that are clean, fair, competitive and improves our standard of living.

LIM GUAN ENG

槟州首席部长兼行动党秘书长林冠英于2012年1月27日在霹雳班台行动党晚宴致词稿：

唯有廉政、公平、具竞争力及改善人民生活、吸引人才回国的经济政策，才能让马来西亚转型成为人人共享繁荣的高收入国。

是时候让我们推行廉政、公平、具竞争力及改善人民生活的经济政策，吸引人才回国，才能让马来西亚转型成为人人共享繁荣的高收入国。让我们在水龙年踏出第一步，于来届大选让“万象更新”，好让全民可以在2020年享受国家繁荣。

没有公开招标、只让特定朋党受益，现在的腐败、不透明、没实施公开招标的政策，只会让马来西亚越来越落后。最好的比较例子就是韩国。1970年，马来西亚人均收入为380美元，韩国是260美元。2010年既40年后，马来西亚的人均收入为7760美元，而韩国已经超越我们三倍，达1万9890美元（世界银行报告）。

马来西亚无法竞争，也导致大批马来西亚离开这个国家。就连国阵政府也承认，自1957年独立以来，已有200万马来西亚人离开。无数的国人在外国拥有永久居留权，包括我们的现任及前任部长。我们不怪这200万移民的马来西亚人，因为是现有那种导致分裂及制造仇恨的政策，把我们最好、最聪明的国民逼走。

最新的例子就是，政府独断地减少华小临教的福利，让他们遭受不公平、冷酷及侮辱的对待。联邦政府若维持临教的福利甚至增加他们的福利，会花他们多少钱？我怀疑这笔费用是否超过国家养牛中心丑闻2亿5000万令吉？这笔原本应该用来养牛的钱，被滥用来购买豪华公寓。

为什么我们要牺牲全体2800万国民的利益，让几个朋党赚取额外好处？例如：南北大道承建费为60亿令吉。但是收费站在2010年12月31日已经收取了243亿令吉。它们不但可以继续收费到2038年，而且还可以年年调高过路费！既然收费站已经赚了183亿令吉，为什么不能废除收费站？

如果国阵继续怪罪华人及少数民族，不正视本身失败的政策，或者用华人来威胁马来人，更多马来西亚人才将会移民。当许多重要的经济领域如银行、保险、港口、汽车、独立发电厂、白糖、白米、面粉、种植业、石油及天然气都已经被马来人主导，华人如何威胁马来人？

我们要相信自己的能力、互相信任、要有信心，无论是马来人或非马来人都可以成为世界冠军。马来人或非马来人的孩子都必须在相互尊重、视彼此为马来西亚人的情况下成长，他们只能仇视贪污。2000年至2009年间，我们因贪污而导致1兆7700万令吉黑钱外流。

够了，让我们实施能够除贪、扶贫、吸引人才回国的政策，打造马来西亚可以成为一个各族、各宗教或男女老少都能分享繁荣的国家。

与其集中精神在朋党身上，不如让我们通过推行廉政、公平、具竞争力、提升人民生活水平的政策来迎接龙年，祝各界新年快乐！

Malaysia will become a fully indebted nation before the end of the decade at the current rate of massive borrowing and irresponsible spending by the BN Government.

The Federal government debt to GDP (Gross Domestic Product) ratio has increased yearly from 53.1% in 2010, 53.8% in 2011 and 54.8% in 2012. This is extremely alarming and nearly touching the national debt ceiling of 55%.

According to Malaysian Institute of Economic Research (MIER) fellow Mohd Ariff Abdul Kareem, if the Federal Government continues to borrow at the current rate, our debt to GDP ratio will be 100% of GDP by 2019!

In absolute terms, Federal Government debt rose by 71% in 4 years to RM456 billion at end 2011 from RM266 billion at end 2007. At the same rate of expansion, our national debt will be RM780 billion by 2016, and RM1.3 trillion by 2020.

Mohd Ariff also noted that what is more worrying is that our rate of borrowing is far outpacing our economic growth, so much so that he was quoted as saying, “If nothing is done to reverse the current trends in government expenditures and revenues, extrapolation suggests that Malaysia’s national debt will explode to 100 per cent of GDP by 2019.”

This is extremely dangerous, and even more disastrous when coupled with statistics from Bank Negara’s Annual Report 2010, which revealed that Malaysia’s household debt at the end of 2010 was RM 581 billion or 76% of GDP, thus giving us the dubious honour of having the second-highest level of household debt in Asia, after South Korea. In addition, the Malaysian household debt service ratio stood at 47.8 per cent in 2010, meaning that nearly half of the average family’s income goes to repaying debts.

Not only are Malaysians debt-laden, cost of goods are also skyrocketing while income and salaries have stagnated. While infant milk powder has risen by nearly 50% in recent times, other basic commodities have also gone up by leaps and bounds, such as:
1. Sugar: RM1.45/kg (Jan 2010) to RM2.30 (May 2011) – 58% in 18 months.
2. Eggs: B grade RM9/30eggs (sept 2010) RM10/30eggs (now).
3. Electricity tariff: average increase of 7.12% in June 2011.
4. The tarik and kopi susu: increase RM0.10 to RM0.20 (9.1% to 18.2%.
5. Gardenia bread: 5%-14% hike (2011).
6. Service tax increase 1%: additional RM720 million in taxes to Federal Government.
7. Onions: price up 17% (Dec 2010).
8. Milo: up 5% 1st half 2011; 4% 2nd half 2011.
9. Nescafe: price went up further 6% in 2nd half 2011, when price is already >RM20 per 300gm
10. Favorite food items like roti canai, char koay teow and nasi kandar have become smaller even portions at the same price.

In contrast, Pakatan Rakyat-managed states have successfully managed their finances and not overburdened the people with debts. In fact, Penang managed to reduce state debt from RM630 million at 8 March 2008 to only RM30 million as at end of October 2011. This represents a debt reduction of 95% or RM600 million, which is the highest debt reduction of any state in Malaysia’s history!

Clearly, Malaysians who wish to have a better life for themselves and their future generations must make a choice between a government that is spendthrift and that borrows irresponsibly without being able to make the pie grow bigger, or a government that is prudent and transparent that will put the concerns of the rakyat first.

Confirmation By Malaysian Institute of Economic Research (MIER) That Malaysia Will Go Bankrupt By 2019 With Debt To GDP Ratio Of 100% Demonstrates The Importance Of Change Of Government At The Next General Elections For PR To Save Malaysia From Bankruptcy.

LIM GUAN ENG

—– BM Translation—-
Kenyataan Akhbar Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan Lim Guan Eng Di Kuala Lumpur Pada 11.1.2012

Pengesahan Institut Penyelidikan Ekonomi Malaysia (MIER) Bahawa Malaysia Akan Bankrap Menjelang 2019 Dengan Nisbah Hutang Kepada KDNK 100% Menunjukkan Keperluan Untuk Menukar Kerajaan Dalam Pilihan Raya Umum Akan Datang Supaya PR Boleh Menyelamatkan Malaysia Daripada Kemuflisan

Malaysia akan menjadi negara penghutang sebelum akhir dekad ini jika Kerajaan BN meneruskan cara-cara perbelanjaan dan peminjaman yang tidak bertanggungjawab.

Nisbah hutang Kerajaan Persekutuan kepada KDNK (Keluaran Dalam Negara Kasar) telah meningkat setiap tahun dari 53.1% pada tahun 2010, 53.8% pada tahun 2011 hingga 54.8% pada tahun 2012. Kadar hutang ini amat membimbangkan kerana sudah hampir mencecah siling hutang negara iaitu 55%.

Mengikut felo Institut Penyelidikan Ekonomi Malaysia (MIER) Mohd Ariff Abdul Kareem, sekiranya Kerajaan Persekutuan terus meminjam seperti sekarang, nisbah hutang kepada KNDK negara akan mencapai 100% ataupun menyamai KDNK menjelang tahun 2019!

Secara mutlak, hutang Kerajaan Persekutuan telah meningkat sebanyak 71% dalam tempoh 4 tahun kepada RM456 bilion pada akhir 2011 daripada RM266 bilion pada akhir 2007. Jika kadar peningkatan yang sama diteruskan, hutang negara akan meningkat kepada RM780 bilion pada tahun 2016 dan RM1,300 bilion pada tahun 2020.

Yang lebih menrunsingkan, Mohd Ariff juga menyatakan bahawa kadar pinjaman negara adalah jauh lebih tinggi daripada kadar pertumbuhan ekonomi. Beliau dipetik berkata: “Jika tindakan tidak diambil untuk menyongsangkan trend dalam perbelanjaan dan pendapatan kerajaan, ekstrapolasi menunjukkan bahawa hutang negara Malaysia akan menjadi 100% KDNK menjelang 2019.”

Ini amat berbahaya, dan lebih teruk lagi jika ditambah dengan data Laporan Tahunan Bank Negara 2010 yang mendedahkan bahawa hutang isi rumah Malaysia pada akhir 2010 berada di tahap RM581 bilion atau pun 76 peratus daripada KDNK, lantas “menobatkan” Malaysia sebagai negara dengan hutang isi rumah yang tertinggi di Asia selepas Korea Selatan. Tambahan pula, nisbah bayaran hutang isi rumah Malaysia berada di tahap 47.8 peratus pada tahun 2010, atau dalam erti kata lain, setengah daripada pendapatan isi rumah digunakan untuk pembayaran hutang.

Rakyat Malaysia bukan sahaja dibebani hutang piutang, tetapi kos barang-barang harian juga sedang melambung sementara pendapatan dan gaji tidak meningkat. Susu bayi pun telah naik harga sebanyak 50% baru-baru ini. Antara kos barangan harian yang meningkat adalah:

1. Gula: RM1.45/kg (Jan 2010) kepada RM2.30 (Mei 2011) – 58% dalam 18 bulan.
2. Telur: Greg B RM9/30biji (Sep 2010) kepada RM10/30biji (sekarang).
3. Tarif Elektrik: kenaikan purata 7.12% pada bulan Jun 2011.
4. Teh Tarik dan Kopi Susu: Kenaikan RM0.10 hingga RM0.20 (9.1% hingga 18.2%).
5. Roti Gardenia: Kenaikan 5-14% (2011).
6. Cukai Perkhidmatan: Kenaikan 1% (cukai tambahan RM720 juta untuk Kerajaan Persekutuan).
7. Bawang: Kenaikan 17% (Dis 2010).
8. Milo: Kenaikan 5% pada suku pertama 2011, 4% pada setengah tahun kedua 2011.
9. Nescafe: Kenaikan 6% pada setengah tahun kedua 2011, di mana harga sudah >RM20/300gm.
10. Semua makanan kegemaran ramai seperti roti canai, char koay teow dan nasi kandar makin kecil bahagiannya walaupun harga tetap sama.

Sebaliknya, negeri-negeri Pakatan Rakyat telah berjaya mengurus kewangan supaya rakyat tidak dibebani hutang. Di Pulau Pinang, hutang kerajaan negeri telah dikurangkan daripada RM630 juta pada 8 Mac 2008 kepada RM30 juta pada akhir Oktober 2011. Ini merupakan pengurangan sebanyak 95% ataupun RM600 juta, iaitu pengurangan yang paling besar dalam sejarah mana-mana negeri di Malaysia!

Adalah jelas bahawa rakyat Malaysia yang menginginkan kehidupan yang lebih baik hari ini dan untuk generasi masa depan hendaklah membuat pilihan di antara sebuah kerajaan yang boros dan meminjam secara tidak bertanggungjawab di samping gagal menjana perkembangan ekonomi, dengan sebuah kerajaan yang berhemat dan telus serta mengutamakan kepentingan rakyat.

Pengesahan Institut Penyelidikan Ekonomi Malaysia (MIER) bahawa Malaysia akan bankrap menjelang 2019 dengan nisbah hutang kepada KDNK 100% menunjukkan keperluan untuk menukar kerajaan dalam Pilihan Raya Umum akan datang supaya PR boleh menyelamatkan negara daripada kemuflisan.

LIM GUAN ENG

—- Mandarin Translation —

民主行动党秘书长兼巴眼区国会议员林冠英于2012年1月11日在吉隆坡发表声明：

马来西亚经济研究所（MIER）确认，在债务占国民生产总值比率的100%时，马来西亚将在2019年破产，这显示下届大选改朝换代的重要性，让民联来拯救濒临破产的马来西亚！
________________________________________________________________

由于国阵不负责任地大肆借贷、挥霍无度，马来西亚将在接下来的10年内，逐步成为负债累累的国家。

联邦政府债务占国民生产总值的比率已经从2010年的53.1%，增加至2011年的53.8%， 2012年的54.8%。这是一个严重的警钟，接近了国家债务顶限的55%。

根据马来西亚经济研究所研究员莫哈末阿里夫透露，如果联邦政府继续目前的借贷率，我国的债务占国民生产总值比率将在2020年达致100%！

确切而言，联邦政府的债务在短短四年内，从2007年的2660亿令吉增加71%至2011年的4560亿令吉。依据同样的扩展率，我国的国债将在2016年达致7800亿令吉，在2019年达致1.3兆令吉。

莫哈末阿里夫也指出，最让人担心的是我们的借贷率高出我国的经济增长率，他说：“如果政府对于目前的开销与税收问题，继续坐视不理，预料马来西亚的国债到了2019年将是国民生产总值的100%。”

这是非常危险的，更糟的是，2010年世界银行年度报告指出，马来西亚的家庭债务在2010年达5810亿令吉（国民生产总值的76%），成为全亚洲家庭债务第二高的国家，仅次于韩国。2010年，马来西亚家庭收入支出比率为47.8%，意味着很多家庭近乎一半的收入是用来偿还债务的。

马来西亚人不只欠债累累，我国的物价也在节节上升，但是收入和薪水并没有增加。婴儿的奶粉最近也上涨近50%，其它的商品也大幅度涨价：
1. 白糖 – 每公斤1.45令吉 (2010年1月) 涨至 2.30令吉 (2011年5月) – 18个月内上涨了58%
2. 鸡蛋: B级 每30粒 9令吉 ( 2010年9月) 涨至现在每30粒10令吉
3. 电费 – 在2011年6月平均涨了7.12%
4. 奶茶和咖啡：涨价10仙至20仙 (9.1% 至18.2%)。
5. Gardenia面包 –涨了 5%-14% (2011年)
6. 服务税涨1% – 联邦政府额外征收7亿2000万令吉税收
7. 洋葱- 上涨17% (2010年12月)
8. 美禄价格 -2011年上半年上涨 5% ;2011年下半年上涨 4%
9. Nescafe 价格在2011年下半年上涨了6%，价格已经是每300克20令吉。
10. 大家喜爱的印度煎饼、炒果条、黄姜饭的虽然没起价，可是份量却越来越小。

相反地，民联各州属理财有道，不让人民承担太多债务。事实上，槟城的债务从2008年3月8日的6亿3000万令吉减少至2011年10月的3000万令吉，减少了95%。成为马来西来史上债务减少最多的州属。

很显然地，那些想要让自己及下一代拥有更好的未来的马来西亚人必须选择，你们要的是一个乱花钱、乱借钱的政府，还是一个谨慎理财、透明化、以人民利益为依归的政府。

马来西亚经济研究所（MIER）确认，在债务占国民生产总值比率的100%时，马来西亚将在2019年破产，这显示下届大选改朝换代的重要性，让民联来拯救濒临破产的马来西亚！

林冠英

Around the world, it is increasingly difficult to find countries that set the retirement age at less than 60. Most European countries have 65 as the retirement age, while in others like the United States and Germany it is set at 67. Even our neighbouring countries like Thailand have already set it at 60.

There is now a global trend to extend the retirement age, the result of higher life expectancy brought about by the advances into health sciences and the increasing availability of medicine, better nutrition and generally a better lifestyle. This is also evident in Malaysia where the average life expectancy has increased to 75, from 61 in 1970.

Due to the increase in life expectancy, people around the age of 55 to 60 are in fact in the prime of their working life, and their experience should be optimally utilised rather than wasted. Someone in their prime should be allowed to further contribute rather than be left to pasture.

Lastly, a higher retirement age will also allow Malaysians to earn and save more, especially in the current economic climate of uncertainty. According to the EPF, 73% of contributors have less than RM 50,000 saved while only 17% have over RM100,000 at the point of their retirement.

How are people expected to survive the next 20 years with only RM50,000 worth of savings? With the increase in retirement age, people will be able to save more since they will be working longer at a higher income bracket.

More worryingly, Bank Negara’s Annual Report 2010 revealed that Malaysia’s household debt at end of 2010 was RM 581 billion or 76 per cent of GDP. Malaysia has the second-highest level of household debt in Asia, after South Korea.

The Malaysian household debt service ratio was 47.8 per cent in 2010 or almost half of a household’s income goes to repaying debts. A debt service ratio of more than 33% would be considered unhealthy. As a rule banks would not lend money to those whose total servicing of interest exceed one third of their income. Clearly Malaysians are becoming an indebted nation with the Malaysian government leading the way by giving the people money from borrowed loans.

The Federal government debt to GDP(Gross Domestic Product) ratio has increased yearly from 53.1% in 2010, 53.8% in 2011 and 54.8% in 2012. Federal government debt rose by 71% in the 4 years from RM456 billion at end 2011 from RM266 billion in end 2007.

This is one essential difference between BN and PR state governments. PR does not give money to the people from borrowed money, which ultimately has still to be paid by the people. PR state governments give money from budget surpluses where the people or their children are not required to repay back in future.

With such a high household debt amongst Malaysians and with no help expected from the highly indebted Federal government of BN that can not even help themselves, the people needs to work longer to support themselves and their families. Who would want to continue working if they can afford to retire? For this reason, DAP urges the extension of the retirement age in the private sector similar to that done in the public sector.

LIM GUAN ENG

—– BM Translation —–

Kenyataan Akhbar Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan Lim Guan Eng Di Kuala Lumpur Pada 23.12.2011

Dengan Nisbah Bayaran Hutang Isi Rumah 47.8 Peratus Pada 2010, Rakyat Malaysia Tiada Pilihan Lain Selain Bekerja Lebih Lama Dan BN Patut Melanjutkan Umur Persaraan Pekerja Sektor Swasta Selaras Dengan Sektor Awam.

DAP mencadangkan sokongan dwipartisan untuk lanjutan umur persaraan pekerja sektor swasta selaras dengan sektor awam, iaitu kepada 58 tahun atau pun 60 tahun seperti yang dicadangkan. Masa sudah tiba bagi Kerajaan BN untuk melaksanakan lanjutan umur persaraan untuk sektor swasta sebelum pilihan raya umum yang akan datang.
Di seluruh dunia, makin sukar untuk menemui negara yang menetapkan umur persaraan di bawah 60 tahun.

Kebanyakan negara Europah menetapkan 65 sebagai umur persaraan, manakala negara-negara seperti Amerika Syarikat dan Jerman menetapkannya sebagai 67 tahun. Negara jiran kita seperti Thailand pun sudah menetapkan 60 sebagai umur persaraan.

Dunia sejagat sedang melihat lanjutan umur persaraan disebabkan jangka hayat yang kian meningkat ekoran daripada kemajuan dalam sains kesihatan, ketersediaan perubatan, pemakanan yang lebih berkhasiat dan gaya hidup yang lebih sihat secara am. Ini juga jelas dilihat di Malaysia di mana jangka hayat secara purata telah meningkat kepada 75, berbanding dengan 61 pada tahun 1970.

Disebabkan peningkatan jangka hayat ini, orang yang berumur sekitar 55 hingga 60 tahun sebenarnya berada dalam zaman paling produktif, dan pengalaman mereka haruslah digunakan secara optimum dan tidak dibazir. Mereka harus diberi peluang untuk menyumbang dan bukan dibiar begitu sahaja.

Umur persaraan yang lebih tinggi juga akan membenarkan rakyat Malaysia mengumpul lebih pendapatan, terutama sekali dalam iklim ekonomi yang tidak menentu ini. Mengikut KWSP, 73 peratus daripada pencarumnya mempunyai simpanan kurang daripada RM50,000 sewaktu bersara manakala hanya 17 peratus mempunyai simpanan melebihi RM100,000.

Bagaimanakah seseorang itu diharapkan untuk menyara kehidupan selama 20 tahun dengan simpanan sebanyak RM50,000? Dengan lanjutan umur persaraan, orang akan diberi peluang untuk mengumpul lebih banyak kerana dapat bekerja lebih lama dalam lingkungan gaji yang lebih tinggi.

Yang lebih membimbangkan, Laporan Tahunan Bank Negara 2010 telah mendedahkan bahawa jumlah hutang isi rumah setakat akhir tahun 2010 berada di tahap RM581 bilion atau pun 76 peratus daripada KDNK. Ini bermakna Malaysia mempunyai tahap hutang isi rumah yang kedua paling tinggi di Asia selepas Korea Selatan.

Nisbah bayaran hutang isi rumah Malaysia berada di tahap 47.8 peratus pada tahun 2010, atau dalam erti kata lain, setengah daripada pendapatan isi rumah digunakan untuk pembayaran hutang. Nisbah bayaran hutang lebih daripada 33 peratus dianggap kurang baik. Biasanya, institusi kewangan tidak akan memberi pinjaman jika jumlah bayaran faedah melebihi satu pertiga pendapatan. Amat jelas bahawa negara Malaysia sedang menjadi negara yang berhutang, apatah lagi dengan Kerajaan Persekutuan yang memimpin dengan pemberian wang pinjaman kepada rakyat.

Nisbah hutang Kerajaan Persekutuan kepada KDNK kian meningkat dari tahun ke tahun, dari 53.1 peratus pada 2010, 53.8 peratus pada 2011 kepada 54.8 peratus pada 2012. Jumlah hutang Kerajaan Persekutuan pula telah melonjak 71 peratus dalam 4 tahun kepada RM456 bilion pada akhir 2011 daripada RM266 bilion pada akhir 2007.

Inilah satu perbezaan yang ketara di antara kerajaan-kerajaan BN dan PR. PR tidak memberi wang pinjaman kepada rakyat kerana hutang piutang itu kelak akan dibayar oleh rakyat juga. Kerajaan Negeri PR memberi wang yang diperolehi daripada belanjawan lebihan, di mana rakyat atau anak-anak mereka tidak akan dibebani hutang.

Dengan hutang isi rumah yang sangat tinggi di Malaysia, dan tanpa apa-apa pertolongan daripada Kerajaan Persekutuan BN yang sendiri berhutang piutang, rakyat terpaksa bekerja lebih lama untuk menampung diri dan keluarga mereka. Siapa yang mahu bekerja jika boleh bersara?

Untuk sebab ini, DAP menggesa supaya umur persaraan dalam sektor swasta dilanjutkan selaras dengan lanjutan yang dibuat untuk sektor awam.

Lim Guan Eng

—— Mandarin Translation —-

民主行动党秘书长兼巴眼区国会议员林冠英于2011年12月23日在吉隆坡发表声明：

从2010年马来西亚每一名国民的家庭债务占了债务比率47.8%，我国人民别无选择，必须工作更多年，国阵应该将私人界职员的退休年龄延长至与公共服务界一样。

民主行动党建议不分党派，支持将私人界职员的退休年龄延长至公共服务界一样，从58岁延长到60岁。是时候了，国阵应该在来届大选前，延长私人界的退休年龄。

纵观全世界，已经很难找到把退休年龄设定在60岁以前的国家。大多数欧洲国家的退休年龄是65岁，而其它的如美国和德国则为67岁。就连泰国的退体年龄也是60岁。

随着医学的进步，人均寿命因更好的医疗、营养和生活方式而延长，全球都趋向延长退休年龄。在马来西亚，人均寿命从1970年的61岁增加到75岁。

随着人均寿命的延长，55岁至60岁之前的人其实正处于工作黄金期，他们的经验应该被利用而不是浪费。在这个黄金年龄的人应该继续贡献，而不是被离开职场。

最后，延长退休年龄也将让马来西亚人民赚更多钱及存更多钱，特别是在这种不确定的经济气候底下。根据公积金局的记录，73%的公积金局会员存款到了退休时少于5万令吉，只有17%会员存款会多过10万令吉。

在存款只有5万令吉的情况下，要一个退体人士如何度过接下来的20年？随着退休年龄的延长，人们能在工作多几年的情况下获得更高的薪水而拥有更多的储蓄。

更令人担忧的是，世界银行2010年度报告揭露马来西亚的家庭债务到了2010年为581亿令吉或国民生产总值的76%。马来西亚的家庭债务是亚洲第二高，仅次于韩国。

马来西亚的家庭债务比例在2010年占了47.8% 或几乎占了每个家庭收入的一半。一般上若家庭债务比例超过33%，将会被视为不健康状态。银行的常规是不会贷款给那些债务超过收入三分之一的家庭。很明显地，马来西亚人民将和马来西亚政府一样成为负债累累的国民，因为后者竟然用借钱来派钱给人民。

联邦政府的债务与国民生产总值的比率（GDP）逐年增加，从2010年53.1%，增加至2011年53.8% 及2012年54.8%。联邦政府的债务从2007年的2660亿令吉，四年内增加71%，在2011年达到4560亿令吉。

这就是国阵和民联政府的主要差别。民联不会把借来的钱派给人民，因为如此一来，人民最终还是要负债。民联派的钱是财政预算的盈余，人民与他们的孩子不用在未来背负债务。

马来西亚人的家庭债务居高不下的情况下，加上国阵联邦政府已经债台高筑、自身难保，我们无法奢望他们的协助，人民别无选择，必须工作更多年来养家。但是，如果有能力退体，又有谁想继续工作？因此，行动党促请当局将私人界职员的退休年龄延长至与公共服务界一样。

林冠英

I wish to challenge Minister in the Prime Minister’s Department Tan Sri Nor Mohamed Yakcop to a public debate on whether the extension of the concession period for Penang Bridge by 17 years and BKE by 11 years, in exchange for a freeze on on toll hike for 5 years on 5 highways including the NSE, benefits Penangites and Malaysians.

Tan Sri Nor attacked me in the New Straits Times today for practicing double-standards in opposing the revised deals that will defer toll fare hike for 5 years until 2016. I fail to see how this revision deal benefited the people and how I can be practicing double-standards when I am taking the principled stand in opposing toll operators benefiting hugely at the people’s expense.

TOLL COMPENSATION WAIVER ~ REVISED CONCESSION TERMS

This revision deal above is NOT a win-win situation for both the government and the toll operator as well as the rakyat but clearly a win all solution for the toll operators. Penangites are unfairly penalised for the toll fare hike freeze for 5 years for Penang Bridge, NSE, BKE, Linkedua and Elite. Penangites have to pay an extra 17 years for Penang Bridge till 31.12.2038 instead of 31.12.2021 and for BKE an extra 11 years till 31.12.2038 instead of 27.6.2026, just to allow the 5 toll operators to defer the toll hike by 5 years. There is no extension for NSE or Linkedua.

What is most unconscionable and unfair to the rakyat is that the toll operators are reaping obscenely high profits where they have more than recouped their original investments of construction cost. In a written parliamentary reply of revenue obtained by toll operators until 31.12.2010, the toll operator for NSE spent RM 5,945 million to construct the NSE but has received RM 24,266 million in toll receipts and government compensation.

In other words the NSE toll operator has recorded a surplus of RM 18,321 million as at 31.12.2010 over his investment outlay. Is there any need for the NSE toll operator to collect any more tolls from the public much less increase toll fares? By right and in the rakyat’s interest, toll collection in the NSE should be stopped immediately in view that the revenue returns are 3 times more than the original investment.

The situation is similar for Penang Bridge which has collected RM 1,859 million but spent RM 944 million on construction cost, enjoying a surplus of RM 924 million. For BKE, toll collection amounts to RM 340 million on construction cost of RM 256 million, recording a surplus of RM 84 million. Instead of paying until 31 December 2038, Penangites should not be paying any toll at all in the Penang Bridge and the BKE.

And yet Tan Sri Nor claims that this revision deal benefits the rakyat by freezing toll hike, when the toll hike remains but slyly disguised where its impact is not felt now, but the pain lengthened for another 17 years for Penang Bridge and 11 years fro the BKE.

If Tan Sri Nor is so confident that this revision deal benefits the people, then he should not fear to debate with me so that the people can see how this revision deal benefits them instead of the toll operators.

—– BM Translation—-

Kenyataan Akhbar Ketua Menteri Pulau Pinang Lim Guan Eng di Kuala Lumpur pada 28.11.2011

Cabar Tan Sri Nor Mohamed Yakcop Untuk Berdebat Secara Terbuka Berhubung Dengan Isu Sama Ada Lanjutan Konsesi Jambatan Pulau Pinang Selama 17 Tahun Dan Lebuhraya Butterworth-Kulim (BKE) Selama 11 Tahun Sebagai Balasan Pembekuan Kenaikan Kadar Tol Selama 5 Tahun Membawa Manfaat Kepada Rakyat Pulau Pinang Mahupun Malaysia.

Saya ingin mencabar Menteri dalam Jabatan Perdana Menteri Tan Sri Nor Mohamed Yakcop untuk berdebat secara terbuka berhubung dengan isu sama ada lanjutan konsesi jambatan Pulau Pinang selama 17 tahun dan BKE selama 11 tahun sebagai balasan untuk pembekuan kenaikan kadar tol selama 5 tahun di 5 lebuhraya termasuk lebuhraya utara-selatan (NSE) akan membawa manfaat kepada rakyat Pulau Pinang mahupun Malaysia.

New Straits Times hari ini telah melaporkan bahawa Tan Sri Nor telah mengecam saya kerana mengamalkan “double-standards” dalam bantahan saya terhadap semakan semula perjanjian tol. Saya tidak dapat melihat bagaimana semakan semula yang menangguhkan kenaikan tol selama 5 tahun sehingga 2016 ini dapat membawa manfaat kepada rakyat. Tambahan pula, saya tidak faham bagaimana saya boleh dikatakan sebagai mengamalkan “double-standards” apabila saya mengambil pendirian yang berprinsip untuk membantah syarikat-syarikat pengendali tol yang selama ini meraut keuntungan yang besar daripada rakyat.

PENGECUALIAN PAMPASAN TOL ~ SEMAKAN SEMULA TERMA KONSESI

Semakan semula terma konsesi seperti di atas BUKANLAH satu keadaan “menang-menang” bagi Kerajaan, pengendali tol dan juga rakyat tetapi satu kemenangan yang besar bagi syarikat-syarikat pengendali tol sahaja.

Rakyat Pulau Pinang akan menerima hukuman yang tidak adil sebagai balasan untuk pembekuan kenaikan kadar tol selama 5 tahun bagi Jambatan Pulau Pinang, NSE, BKE, Linkedua dan Elite. Rakyat Pulau Pinang sekarang dihukum dengan lanjutan tol selama 17 tahun untuk Jambatan Pulau Pinang, iaitu sampai 31.12.2038 dan bukan tarikh luput asal 31.12.2021. Bagi BKE pula, tempoh tol ditambah 11 tahun kepada 31.12.2038 daripada tarikh luput asal 27.6.2026. Ini telah dilakukan supaya kadar tol untuk 5 lebuhraya di atas akan dibeku selama 5 tahun. Tambahan pula, tidak ada lanjutan tempoh tol bagi NSE atau Linkedua.

Yang paling tidak adil dan tidak berhati nurani, adalah hakikat bahawa syarikat-syarikat pengendali tol sudah pun meraut keuntungan yang besar di mana kos pelaburan asal pun sudah selesai dikutip.

Jawapan bertulis Parlimen mengenai hasil yang telah dikutip syarikat-syarikat pengendali tol sehingga 31.12.2010 telah menunjukkan bahawa syarikat pengendali tol NSE telah membelanjakan RM5,945 juta untuk pembinaan lebuhraya tersebut, manakala telah menerima sebanyak RM24,266 juta daripada kutipan tol dan pampasan kerajaan dalam jangka masa yang dinyatakan. Dalam erti kata lain, syarikat pengendali tol NSE telah mencatat lebihan sebanyak RM18,321 juta setakat 31.12.2010 daripada pelaburan asal.

Adakah perlu lagi untuk syarikat tersebut untuk mengutip lagi banyak tol daripada rakyat apatah lagi untuk menaikkan kadar tol? Sepatutnya, dan jika diambil kira kepentingan rakyat, kutipan tol bagi NSE patut dihentikan serta merta sedangkan hasil kutipannya sudah pun 3 kali ganda pelaburan asal.

Keadaannya serupa untuk Jambatan Pulau Pinang yang telah mengutip sebanyak RM1,859 juta dengan kos pembinaan RM944 juta. Lebihan yang dicatat sebanyak RM924 juta. Bagi BKE, tol yang dikutip berjumlah RM340 juta manakala kos pembinaannya RM256 juta, iaitu lebihan sebanyak RM84 juta. Rakyat Pulau Pinang bukan sahaja tidak sepatutnya terus dibebani tol sehingga 31 Disember 2038, malah tol bagi Jambatan Pulau Pinang dan BKE harus dihentikan serta merta.

Namun demikian, Tan Sri Nor mendakwa bahawa semakan semula perjanjian tol ini membawa manfaat kepada rakyat melalui pembekuan kenaikan kadar tol, sedangkan kenaikan kadar tol ini sebenarnyamenyamar disebalik lanjutan tempoh tol. Kesannya mungkin tidak dirasai sekarang, tetapi kesakitannya akan berlanjutan selama 17 tahun bagi Jambatan Pulau Pinang dan 11 tahun bagi BKE.

Jika Tan Sri Nor betul-betul yakin bahawa semakan semula perjanjian ini membawa manfaat kepada rakyat, beliau patut berdebat dengan saya supaya rakyat dapat memahami bagaimana semakan semula perjanjian ini akan membawa manfaat kepada mereka dan bukan kepada syarikat-syarikat pengendali tol.

—- Mandarin Translation —-

槟州首席部长林冠英于2011年11月28日在吉隆坡发表的声明：

挑战丹斯里诺莫哈末就槟城大桥及北海居林大道的特许合约，分别展延17年及11年以换取未来5年不涨过路费是否真正惠及槟城人及马来西亚人民，来一场公开辩论。

我谨在此挑战丹斯里诺莫哈末就槟城大桥及北海居林大道的特许合约，分别展延17年及11年以换取5条大道，包括南北大道在未来5年不涨过路费是否真正惠及槟城人及马来西亚人民，来一场公开辩论。

丹斯里诺莫哈末在今天的《新海峡时报》对我展开攻击，声称我在修定后的大道合约上，也即是将收费调涨推迟5年至2016年一事持有双重标准。我实在看不出到底这项新的修定合约如何惠及人民，我的立场是反对大道经营者以牺牲人民利益的方式大幅度牟利，这怎么会变成“双重标准”呢？

豁免收费大道赔偿 ~ 修定后的特许条款：

上述的修定合约，对政府、大道经营者及人民而言，都不是三赢的情况，反之，这很明显地只是对大道经营者最有利的解决方案。槟城人在5条大道，也即是槟城大桥、南北大道、北海居林大道、马新第二通道及中环公路的“冻结调整过路费5年”的协议下，被不公平地处罚。为了让5条大道经营者展延调涨过路费5年，槟城人被逼多还17年的槟城大桥过桥费，直至2038年12月31日，而不是原本的只需还槟城大桥过桥费至2021年12月31日。同样的情况也出现在北海居林大道，原本的特许经营权只到2026年6月27日，可是如今槟城人却必需多背起11年的大道包袱至2038年12月31日。反之，南北大道及马新第二通道的特许经营权却没有展延。

更不合情理及对人民不公平的是，这些大道经营者已经收取了大幅度的高利润，他们早已成功收回他们的原有建筑费投资。我在一次的国会书面回答中得悉，截至2010年12月31日为止，南北大道公司只花了 59亿4千500万令吉投资作建筑大道之用，却已收取了 242亿6千600万令吉的过路费及政府赔偿金。

换言之，截至2010年12月31日，相比他们的投资支出，南北大道经营者已经创下了183亿2千100万吉的盈余。南北大道公司还有必要向人民收取过路费，甚至是要调涨过路费吗？就事论事或站在人民的利益来看，南北大道应该立刻停止收费，因为他们已经收取超过原有投资3倍的盈利了。

类似的情况也发生在槟城大桥。槟城大桥公司只花了 9亿4千400万令投资在建筑费上，可是却已牟取了18亿5千900万令吉的过桥费，享受着9亿2千400万令吉的盈余。至于北海居林大道，总收费额已创下 3亿4千万令吉，而建筑成本只是 2亿5千600万令吉，记录了8千400万令吉的盈余。与其需要缴交过路费至2038年12月31日，槟城人民其实是根本不再需要缴交任何的过路费，不管是槟城大桥过桥费或北海居林大道过路费。

然而，丹斯里诺莫哈末在声称这项修定合约因为冻结调涨而惠及人民的当儿，事实上却是变相的起价，因为有关的起价依然存在，只是我们现在不会受到影响，而是分别将痛苦延长了17年（槟城大桥）及11年（北海居林大道）。

如果丹斯里诺莫哈末信心满满，认为这项修定后的特许合约是惠及人民的，那他应该勇于接受挑战，跟我来一场公开辩论，以让人民清楚的知道这项修定后的特许合约，到底是惠及人民还是惠及大道经营者。

林冠英

Whilst giving out cash aid to the poor and Malaysians are welcome, questions are raised as to where the Federal government is going to find the money, when even Petronas is expected to contribute only RM28 billion next year or RM2 billion in dividends less as compared to 2011. The numbers just do not add up when the Federal government still expects revenues to increase from RM183 billion this year to RM186 billion next year despite the lower dividend payments from Petronas.

Unlike PR state government that funds cash aid to the poor from a surplus budget, BN’s 2012 Election budget relies on deficit spending to buy votes. Many economists have warned that the 2012 Budget risks committing the country to the path of unsustainable spending at a time when the global economic outlook appears to be a recession.

Dr Marie-Aimee Tourres, a senior research fellow at the faculty of economics and administration at the University of Malaya, said that the budget’s “goodie strategy” was not linked to any productivity commitment. Clearly this Election Budget is designed to please voters. At the same time, DAP does not find any measures to combat corruption or plug leakages so that resources can be released for public benefit.

For this reason, the Federal government’s target of reducing the budget deficit from RM45.5 billion this year to RM43 billion in 2012 or 5.4% to 4.7% of GDP is unlikely to be reached. Revenue collection is overly optimistic and may result in higher federal government debt to fund the deficit spending.

The Federal government debt to GDP(Gross Domestic Product) ratio has increased yearly from 53.1% in 2010, 53.8% in 2011 and 54.8% in 2012. Federal government debt rose by 12% in 2011 to RM456 billion from RM407 billion in 2010. To ensure debt sustainability, the Federal government has imposed a 55% ratio to GDP rule. This 54.8% ratio to GDP by 2012 hovers dangerously close to the 55% Federal government debt to GDP rule.

More worryingly, Bank Negara’s Annual Report 2010 revealed that Malaysia’s household debt at end of 2010 was RM 581 billion or 76 per cent of GDP. Malaysia has the second-highest level of household debt in Asia, after South Korea.

The Malaysian household debt service ratio was 47.8 per cent in 2010 or almost half of a household’s income goes to repaying debts. A debt service ratio of more than 33% would be considered unhealthy. As a rule banks would not lend money to those whose total servicing of interest exceed one third of their income. Clearly Malaysians are becoming an indebted nation with the Malaysian government leading the way by giving the people money from borrowed loans.

This is one essential difference between BN and PR state governments. PR does not give money to the people from borrowed money, which ultimately has still to be paid by the people. PR state governments give money from budget surpluses where the people or their children are not required to repay back in future.

———-BM Translation——
Kenyataan Akhbar oleh Setiausaha Agung DAP dan Ahli Parlimen Bagan, Lim Guan Eng pada 12.10.2011 di Pulau Pinang.

Tidak seperti kerajaan-kerajaan negeri Pakatan Rakyat yang memberikan dana bantuan kepada golongan miskin melalui lebihan bajet, bajet pilihan raya BN untuk 2012 bergantung kepada defisit perbelanjaan dan pinjaman kewangan yang akhirnya perlu dibayar oleh rakyat.

Walaupun bantuan wang tunai kepada golongan miskin dan rakyat Malaysia dialu- alukan, timbulnya persoalan di manakah Kerajaan Persekutuan akan mencari wang apabila Petronas dijangka hanya akan menyumbang dividen sebanyak RM28 bilion pada tahun ini ataupun RM2 bilion kurang berbanding tahun 2011. Jelas bahawa unjuran Kerajaan Persekutuan bahawa pendapatan akan meningkat daripada RM183 bilion tahun ini kepada RM186 bilion tahun depan adalah tidak munasabah memandangkan dividen daripada Petronas dijangka berkurang.

Tidak seperti Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat yang memberikan bantuan tunai kepada golongan miskin daripada lebihan bajet, bajet pilihan raya BN 2012 pula hanya bergantung kepada perbelanjaan defisit untuk meraih undi. Ramai pakar ekonomi telah memberi amaran bahawa risiko bajet 2012 membawa negara kepada perbelanjaan yang tidak mampan kerana dibelanjakan ketika ekonomi dunia mengalami kemelesetan.

Dr Marie-Aimee Tourres, seorang felo penyelidik kanan di fakulti ekonomi dan pentadbiran Universiti Malaya, berkata bahawa bajet ‘buah tangan’ ini tidak dikaitkan dengan mana-mana komitmen produktiviti. Jelas Bajet Pilihanraya ini direka untuk meraih pengundi. Pada masa yang sama, DAP tidak dapat nampak sebarang usaha untuk memerangi rasuah atau ketirisan dalam pengurusan sumber negara.

Atas sebab itulah, sasaran Kerajaan Persekutan untuk mengurangkan defisit bajet dari RM45.5 bilion tahun ini kepada RM43 bilion menjelang tahun 2012 atau 5.4 peratus kepada 4.7 peratus daripada KDNK mungkin tidak dapat dicapai. Pungutan hasil adalah terlalu optimistik dan boleh menyebabkan peningkatan hutang Kerajaan Persekutuan untuk membiayai perbelanjaan defisit ini.

Ratio hutang Kerajaan Persekutan kepada KDNK (Keluaran Dalam Negara Kasar) telah meningkat setiap tahun daripada 53.1 peratus pada tahun 2010, 53.8 peratus pada tahun 2011 dan 54.8 peratus pada tahun 2012. Hutang Kerajaan Persekutuan pula telah meningkat sebanyak 12 peratus pada tahun 2011 kepada RM456 bilion daripada RM407 bilion pada tahun 2010. Bagi memastikan kemampanan hutang, Kerajaan Persekutuan telah menetapkan nisbah 55 peratus kepada KDNK. Justeru, nisbah 54.8 peratus kepada KDNK menjelang tahun 2012 ini sangat berbahaya kerana sudah menghampiri 55 peratus peratus kepada KDNK.

Lebih membimbangkan, Laporan Tahunan Bank Negara 2010 mendedahkan bahawa hutang isi rumah Malaysia pada akhir tahun 2010 adalah sebanyak RM581 bilion atau 76 peratus daripada GDP. Malaysia mempunyai tahap hutang isi rumah yang kedua tertinggi selepas Korea Selatan.

Nisbah bayaran hutang isi rumah rakyat Malaysia adalah 47.8 peratus pada tahun 2010, yang bermakna bahawa hampir separuh daripada pendapatan isi rumah digunakan untuk bayaran hutang. Secara umum, nisbah bayaran hutang yang melebihi 33 peratus dianggap tidak sihat. Bank juga mempunyai syarat tidak akan memberi pinjaman jika lebih daripada satu pertiga daripada pendapatan mereka digunakan untuk bayaran hutang. Jelas rakyat Malaysia telah membentuk negara yang banyak berhutang, terutamanya apabila Kerajaan Malaysia memberikan wang yang diperolehi daripada pinjaman.

Ini adalah satu perbezaan antara BN dan Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat. Pakatan Rakyat tidak akan memberikan wang kepada rakyat daripada wang yang dipinjam di mana pada akhirnya, rakyat masih perlu membayar wang tersebut. Kerajaan Negeri Pakatan Rakyat memberi wang daripada lebihan bajet di mana rakyat atau anak-anak mereka tidak perlu membayar balik wang pada masa akan datang.

———Mandarin Translation ———-
民主行动党秘书长兼巴眼区国会议员林冠英于2011年10月12日发表声明：

民联政府在拥有预算盈余的情况下发放援助金给穷人，而国阵却是借钱来派钱，打肿脸皮充胖子，在开销赤字、欠债的情况下，派钱给人民，最终还是要由人民来还债。

我们欢迎政府发放现金援助给贫穷人士和马来西亚人，问题是，联邦政府去哪里找钱？就连国油也预算明年只能掏出280亿令吉或20亿令吉的股息，比2011年更少。尽管国油股息降低，联邦政府却预算政府税收将从今年的1830亿令吉增加至明年1860亿令吉，这让人无法理解。

民联政府在拥有预算盈余的情况下发放援助金给穷人，而国阵却是借钱来派钱，打肿脸皮充胖子，在2012年预算赤字的情况下，派钱买票。很多经济学家已经发出警告，在全球经济看来没有好转之际，2012年预算可说是冒着国家开销无法持续的风险。

马大经济与行政学院资深研究员玛丽亚艾美说，预算案的“糖果策略”与生产力没有联系。很明显地，这是为了讨好选民的大选预算案。同时，行动党也找不到联邦政府决心肃贪或防止疏漏的借施，让资源基于公众利益而发放。

因此，联邦政府看起无法达致削减赤字的目标，他们本来算计把今年的财政赤字455亿令吉减少至2012年430亿令吉，或是国民生产总值的5.4%减少4.7%。联邦政府对税收的估计过于乐观，可能导致联邦政府为了弥补开销赤字，而欠下更多债。

联邦政府债务对国内生产总值的比例逐年增加，2010年为53.1%、2011年为53.8%及2012年为54.8% 。联邦政府的债务也从2010年的4070亿令吉增加12%至2011年4560亿令吉。为了维持债务可承担能力，联邦政府规定债务比例不能超过国民生产总值的55%。2012年的债务对国内生产总值的比例却是54.8%，徘徊在联邦政府所订下的债务限制边缘。

更令人担忧的是，国家银行2010年度报告揭露，截至2010年底，马来西亚的家庭债务高达5810亿令吉，或占国民生产总值的76%，成为亚洲国家债务第二高的国家，仅次于韩国。

2010年马来西亚家庭偿债比例为47.8%，或者说近乎一半的家庭收入是用来还债的。偿债比例若超过33%都是不健康的现象。按章行事的银行往往不会把钱借给那些债务占收入超过三分之一的贷款者。很明显地，随着政府带头借钱来派给人民，马来西亚人已经成为负债累累的国民。

这便是国阵与民联州政府的根本差别。民联政府不是借钱来派钱，因为这样最终还是要叫人民来还债。民联政府是从财政预算盈余中，拨款发放给人民，人民及他们的子子孙孙无需在未来还债。

林冠英